Αν ο Αβραάμ Λίνκολν δεν ήταν πράγματι όπως τον «περιγράφει» ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο άψογος υποκριτικά Ντάνιελ Ντέι Λούις, τον έκανε να είναι. Γιατί ο Λούις δεν υποδύεται τον πρόεδρο Λίνκολν, έχει καταφέρει να «γίνει» Λίνκολν!
Κατά την πολιτική θεωρία του Βέμπερ, διακρίνονται τρεις τύποι εξουσίας: η νόμιμη, η παραδοσιακή και η χαρισματική. Η νόμιμη βασίζεται σε μία νόμιμα κατεστημένη αλλά απρόσωπη τάξη, η παραδοσιακή στην κληρονομική θέση εξουσίας του αρχηγού, ενώ η χαρισματική, στο χάρισμα και στην προσωπική εμπιστοσύνη που εμπνέει ο ηγέτης.

Ο Σπίλμπεργκ κατάφερε μέσα από το ιστορικό του έπος -γιατί αυτή είναι όντως μια παραγωγή επικού χαρακτήρα- το οποίο συνέθεσε με τη σεναριακή βοήθεια του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέα Τόνι Κούσνερ και κυρίως με την πέρα κάθε αμφισβήτησης εκπληκτική ερμηνεία του Ντάνιελ Ντέι Λούις, να περάσει στο κοινό ακριβώς αυτό: ότι ο Λίνκολν ήταν ένας χαρισματικός ηγέτης, ίσως ένας χαρισματικός άνθρωπος, που ενδέχεται να τον ανέδειξαν η εποχή και οι συνθήκες αλλά που χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος και την τρέχουσα «ηθική» έδρασε προς όφελος του λαού, χρησιμοποιώντας συχνά αθέμιτα μέσα για να επιτύχει δίκαιους σκοπούς!

Και δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη φιγούρα για να αποδώσει το προφίλ του Αβραάμ Λίνκολν από τον «Τελευταίο των Μοϊκανών» Ντάνιελ Ντέι Λούις, ο οποίος έχει απλά «μετενσαρκωθεί» στον 16ο πρόεδρο των ΗΠΑ! Είναι ο προέδρος που τόλμησε να αποφασίσει να περάσει από τη βουλή την 13η συνταγματική τροπολογία περί κατάργησης της δουλείας, χωρίς να διαθέτει την απαιτούμενη πλειοψηφία και εν μέσω του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου ή μάλλον…προς το τέλος του!

Πολλοί από αυτούς που είδαν ή θα παρακολουθήσουν την ταινία, θα σχολιάσουν ίσως ότι αφορά την αμερικανική ιστορία και κοινωνία και ότι ο λόγος είναι δυσνόητος ακριβώς επειδή το ιστορικό συγκείμενο είναι θολό στον πολύ κόσμο. Και ίσως να έχουν δίκιο. Με αυτή τη λογική βέβαια, δεν θα ‘πρεπε ίσως να παρακολουθούμε ταινίες πολιτικοιστορικού ύφους και περιεχομένου, αν δεν είμαστε ειδικοί ή έστω ενημερωμένοι για τα διαδραματιζόμενα.

Ωστόσο η ταινία αυτή που οδηγεί τον Στίβεν Σπίλμπεργκ για έβδομη φορά στην τελετή απονομής των Όσκαρ, όχι άδικα, μιλά για έννοιες που απασχολούν όλους μας, όπως η δικαιοσύνη, η νομιμότητα, η ισονομία, η ηθική, για πολιτικές συμμαχίες και πώς αυτές αλλάζουν και «πειράζονται» ανά πάσα στιγμή, κοινώς για ραδιουργίες! Και επιτέλους ακούμε αληθινό, ωμό πολιτικό λόγο και διαξιφισμούς με ζωντανά επιχειρήματα! Καταδεικνύεται επίσης πως ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό και φωτογραρφίζει με απίστευτη παραστατικότητα το πώς η τροπολογία για την κατάργηση της δουλείας στις ΗΠΑ επιτεύχθηκε με στρατηγική και όχι τόσο…νόμιμα μέσα!

Ευκαιρία λοιπόν να διαβάσουμε λίγη ιστορία πριν δούμε αυτήν την ταινία, η οποία ούτως ή άλλως θα μάς καθηλώσει λόγω του πρωταγωνιστή της!

Καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής, δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από αυτή τη φιγούρα, που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από το παρελθόν! Ξεχνάς τον ηθοποιό, ξεχνάς τον ρόλο και βλέπεις τον Λίνκολν! Τον Λίνκολν, με την καμπουρίτσα και το κυρτό του περπάτημα, τον Λίνκολν-αφηγητή, να παραθέτει ιστορίες εν είδει παραβολών στους συνομιλητές του, ακόμη και τις πιο εκρηκτικές στιγμές, τον Λίνκολν-φιλόσοφο, να παλεύει με τους δαίμονές του και να αναρωτιέται: «Πιστεύετε ότι επιλέγουμε να γεννηθούμε»; «Πιστεύετε ότι κάθε άνθρωπος ταιριάζει με την εποχή που γεννήθηκε»; Τον Λίνκολν, σύζυγο, τον Λίνκολν πατέρα…δίκαιο ή άδικο, καλό και κακό αλλά πάντα βαθιά φιλοσοφημένο και προβληματισμένο, κοντά στον καθημερινό άνθρωπο.

Αν ο Αβραάμ Λίνκολν δεν ήταν πράγματι τέτοιος, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ μέσω του άψογου υποκριτικά Ντάνιελ Ντέι Λούις, τον έκανε να είναι, μέσα από την ταινία του. Απόλυτο σύμβολο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Και φυσικά με αναφορές στον τωρινό πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα! Ο πρωταγωνιστής φαίνεται πολύ καλά «διαβασμένος», αν και δεν υπάρχει διαθέσιμο «κινούμενο» υλικό για τον Λίνκολν, είναι όμως γνωστό, πόσο ο Ντάνιελ Ντέι Λούις μπαίνει στο πετσί του ρόλου με οποιοδήποτε τίμημα!

Τον πλαισιώνει ένα καστ ηθοποιών πρώτης γραμμής. Ο Τόμι Λι Τζοόουνς επίσης υποψήφιος για Όσκαρ, Β’ Ανδρικού Ρόλου (δύσκολη θα είναι η αναμέτρηση με τον Κριστόφ Βαλτς, του Django, ο Τιμωρός)
η Σάλι Φιλντ, επίσης υποψήφια για Όσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου, ο Ντέιβιντ Στράθερν – επίσης εξαιρετικός- ο Τζέιμς Σπέιντερ κ.λ.π.

Υποψήφιο λοιπόν για 12 Όσκαρ, καλύτερης ταινίας, Α΄& Β΄Ανδρικού Ρόλου, Β΄Γυναικείου Ρόλου, Διεύθυνση Φωτογραφίας, Ενδυματολογίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Πρωτότυπης Μουσικής, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Μοντάζ, Καλύτερου ήχου, το «Λίνκολν» βασίζεται στο βιβλίο της Ντόρις Κιρνς Γκούντγουιν «Team of Rivals» και παρακολουθεί τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής ενός από τους πιο σημαντικούς προέδρους της Αμερικής, του Αβραάμ Λίνκολν. Η σύγκρουση ανάμεσα στον Λίνκολν και τους ισχυρούς άνδρες του υπουργικού συμβουλίου του, στην προσπάθειά του να τερματίσει την πιο αιματοβαμμένη σύγκρουση της χώρας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε.

Τζ. Παπαγεωργίου

Η ταινία πρoβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου σε διανομή Odeon

Δείτε το trailer και τις αίθουσες προβολής

Διαβάστε ακόμη: Ντάνιελ Ντέι Λούις: ο πιο in outsider της χρονιάς!
Και: Αφιέρωμα στον Στίβεν Σπίλμπεργκ
Οι κριτικές ταινιών του in.gr σινεμά

Ειδήσεις Σήμερα: