Ιστορίες επιβίωσης, συναισθημάτων και βίας σε τρεις ταινίες στη Θεσσαλονίκη

Στο Δεν Είμαι Χίπστερ –που προβλήθηκε σε δημοσιογραφική προβολή στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης- ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον ακολουθεί με την κάμερά του έναν τραγουδοποιό της εναλλακτικής σκηνής του Σαν Ντιέγκο.

Ο Μπρουκ Χάιντ είναι μια μάλλον καταθλιπτική ύπαρξη που περιφέρεται προσβάλλοντας και αντιδρώντας σε ό,τι βρίσκεται στο δρόμο του.

Όταν ο πατέρας του και οι τρεις αδελφές του έρχονται στο Σαν Ντιέγκο για να σκορπίσουν στον ωκεανό τις στάχτες της μητέρας του, ο Μπρουκ Χάιντ θα έρθει αντιμέτωπος με συναισθήματα που βρίσκονταν καλά κλειδωμένα μέσα του.

Η ταινία συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα και αποτελεί μια τρυφερή, γλυκόπικρη καταγραφή των ανθρώπινων σχέσεων, ένα συγκινητικό σχόλιο για την τέχνη και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Από την άλλη, Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού, η ταινία του Έκτορα Λυγίζου που προβλήθηκε επίσης σε δημοσιογραφική προβολή αποτελεί ένα ενδιαφέρον δείγμα πειραματικού σινεμά.

Μπορεί να πάσχει από κάποια από τα παθογενή στοιχεία άλλων ελληνικών ταινιών –για παράδειγμα απουσία διαλόγων και ξεκάθαρης πλοκής-, αλλά πρόκειται για μια σκληρή ιστορία επιβίωσης που είναι μεν αλληγορική, αλλά το τρομακτικό είναι ότι θα μπορούσε να είναι και ρεαλιστική.

Σε μια Ελλάδα όπου οι άνθρωποι πεινάνε και μαζεύουν φαγητό από τα σκουπίδια, μια τέτοια ιστορία δεν θα ήταν καθόλου απίθανο να συμβεί. Ένα νεαρό αγόρι, τραγουδιστής όπερας, παλεύει να επιβιώσει στη σύγχρονη Αθήνα, προσπαθώντας, παράλληλα, να κρατήσει στη ζωή το καναρίνι του.

Στο Πίσω Από τους Λόφους, ο Κρίστιαν Μουντζίου παρακολουθεί με τρόπο αποστασιοποιημένο την άφιξη μιας νεαρής κοπέλας, της Αλίσα σε μοναστήρι, όπου περιμένει να πάρει τη φίλη της στη Γερμανία. Όταν εκείνη εκφράζει την επιθυμία της να παραμείνει στο μοναστήρι, τότε η Αλίσα επιδεικνύει μια βίαιη συμπεριφορά.

Ο Μουντζίου χτίζει έναν κόσμο και φροντίζει να μας κάνει «κοινωνούς» σε αυτόν. Στο τέλος, μας βγάζει βίαια από τον κόσμο αυτόν, δίνοντας στον θεατή μια άλλη οπτική γωνία των πραγμάτων. Εξαιρετικές ερμηνείες δίνουν οι δύο πρωταγωνίστριες, οι οποίες βραβεύτηκαν κιόλας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών.

Ο σκηνοθέτης Κριστιάν Μουντζίου, στον οποίο το Φεστιβάλ πραγματοποιεί αφιέρωμα, έδωσε το μεσημέρι της Τετάρτης συνέντευξη Τύπου. Ο κινηματογραφιστής δήλωσε ότι πηγή έμπνευσής του αποτελεί η ίδια η ζωή. «Αφήνω τη ζωή να με εμπνέει με τη πολυπλοκότητά της, δεν εμπνέομαι από άλλες ταινίες που αποτελούν ήδη μια ερμηνεία της. Το θέμα που επιλέγω κάθε φορά σχετίζεται με ό,τι με απασχολεί στη ζωή μου, εμένα τον ίδιο. Για παράδειγμα, γύρισα το 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες όταν επρόκειτο να γίνω πατέρας. Τώρα που έχω δύο παιδιά, με απασχολούσε το τι θα τους πω για το ρόλο της θρησκείας στην κοινωνία, γι΄ αυτό έκανα το πρόσφατο φιλμ μου Πίσω από τους λόφους. Επίσης, συχνά επιλέγω θέματα καθημερινά, θέματα που ίσως διαβάζω από τις εφημερίδες».

Όσο για το εάν το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, ο σκηνοθέτης δήλωσε: «Θα μου άρεσε να έχω αυτή την ψευδαίσθηση, αλλά δε νομίζω ότι το σινεμά μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να προκαλέσει τον κόσμο για να σκεφτεί και, ύστερα, αναλύοντας το θέμα να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Είναι σημαντικό να επανεξετάζουμε την άποψή μας ή και να αμφισβητούμε τις αρχές μας πάνω σε σημαντικά πράγματα στη ζωή και αυτό το ερέθισμα μπορεί να μας το δώσει το σινεμά. Μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για δημόσια συζήτηση πάνω στο θέμα της ταινίας, η οποία να ξεπερνά την ίδια την ιστορία που αφηγείται το φιλμ».

Αγγελική Στελλάκη

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ