Ο Εραστής της Κομμώτριας (επανέκδοση)

Ο 12χρονος Αντουάν ερωτεύεται κεραυνοβόλα μια αισθησιακή, αλλά με τάσεις αυτοκτονίας κομμώτρια, ζώντας μια εμπειρία που ποτέ δεν θα ξεχάσει. Πολλά χρόνια αργότερα, επιδιώκει να επαναλάβει το ειδύλλιο με τον γάμο του με τη Ματίλντ – επίσης μια αισθησιακή κομμώτρια – με την οποία δημιουργεί μια βαθιά και αναλώσιμη σχέση σε μια προσπάθεια να αποβάλει τις δυστυχίες του κόσμου από τη ζωή τους.

Ο Πατρίς Λεκόντ έχει πει για τον ¨Εραστή της Κομμώτριας»…

Από τότε που ήμουν παιδί, αγαπούσα το να πηγαίνω στο κομμωτήριο – και γύρω στα 12 ή 13, αυτή η απόλαυση έγινε ακόμα πιο έντονη, γιατί αντί για κομμωτή απέκτησα κομμώτρια… Επιπλέον αγαπούσα το ότι αυτή η γυναίκα ασχολούταν μαζί μου. Μύριζε όμορφα, ήταν γλυκιά, μιλούσε με μια ήρεμη φωνή. Φανταζόμουν ότι ο άντρας που ζούσε μαζί της ήταν ο πιο ευτυχισμένος άντρας του κόσμου. Από τότε πήρα τον όρκο ότι στο μέλλον θα παντρευόμουν μια κομμώτρια, όμως η μοίρα αποφάσισε κάτι άλλο για μένα. Και χωρίς αμφιβολία, ακριβώς επειδή δεν παντρεύτηκα μια κομμώτρια, βάλθηκα να γράψω αυτή την ταινία που διηγείται την ιστορία που θα μπορούσα να είχα ζήσει.
Οι Πρωταγωνιστές

Μετά το “Tandem” προσπάθησα να γράψω για τους χαρακτήρες μιας ιστορίας, κι όχι για τους κωμικούς ηθοποιούς. Γρήγορα, μετά την πρώτη βερσιόν του σεναρίου, μου κόλλησε η ιδέα ότι έπρεπε να ξαναδουλέψω με τον Ζαν Ροσφόρ. Γιατί σ’ εκείνον συνυπάρχουν ταυτόχρονα οι καταπληκτικές απροσεξίες της παιδικότητας και τα ανησυχητικά στίγματα της μέσης ηλικίας. Περισσότερο όμως αγαπώ τις απρόβλεπτες εξτραβαγκάντσες του. Νομίζω ότι ο Ζαν είναι λίγο τρελός. Ο ίδιος ξέρει ότι το λέω ως κομπλιμέντο.

Για την Ματίλντ, είχα αποφασίσει ότι μια ιταλίδα ηθοποιός θα ήταν ιδανική για το ρόλο. Μια διευθύντρια κάστινγκ μου έδειξε μια φωτογραφία της Άννα. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη: πάνω στη φωτογραφία έβλεπα ακριβώς το χαρακτήρα που είχα φανταστεί. Πήγα να τη δω στη Ρώμη, και 20 δευτερόλεπτα μετά τη συνάντησή μας, ήμουν απολύτως πεπεισμένος ότι θα έκανα την ταινία μαζί της. Περίμενα μόνο μέχρι το τέλος του δείπνου για να της το πω.

Το σενάριο

Δεν ήθελα να μοιραστώ το “Ο Εραστής της Κομμώτριας“ με κανέναν. Αισθανόμουν υπερβολικά δική μου την ιστορία ώστε να δεχτώ να χώσει τη μύτη του οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εμένα. Τι ξιπασιά και ανοησία.
Αρχικά έγραψα τριάντα σελίδες, ένα είδος λεπτομερούς σύνοψης. Εκείνη την εποχή ετοιμαζόμουν να γυρίσω την ταινία “Monsieur Hire” και δεν ήθελα η κομμώτριά μου και ο εραστής της ν’ αποκοιμηθούν στο διάστημα αυτό.

Έτσι λοιπόν ζήτησα από τον Κλοντ Κλοτζ, που γνώριζα λιγάκι – είχα ήδη διαβάσει το “Povcheri” και μου είχε αρέσει πολύ – να γράψει μια πρώτη εκδοχή διαλόγων του σεναρίου, ολομόναχος, όσο εγώ γύριζα το “Monsieur Hire”. Αρχίσαμε να δουλεύουμε την ίδια μέρα, και τελειώσαμε επίσης να δουλεύουμε την ίδια μέρα – ένας χαριτωμένος συγχρονισμός. Συμφωνήσαμε πως ό,τι έγραφε θα μου άνηκε, και ότι μπορούσα να κάνω με το υλικό ό,τι μου φαινόταν.

Και τελικά έγραψα το σενάριο της ταινίας βασιζόμενος στους διαλόγους του Κλοντ. Εκείνος αγάπησε αυτό το σενάριο, κι έπειτα αγάπησε και την ταινία. Και τον ευχαριστώ που δέχτηκε να παίξει μαζί μου αυτό το περίεργο παιχνίδι «συν-συγγραφής» από απόσταση. Επίσης ξέρω καλά ότι η ταινία αυτή του χρωστάει πολλά.

H μουσική

Απ’ όλους τους μουσικούς με τους οποίους έχω δουλέψει, η συνεργασία με τον Μάικλ Νάιμαν είναι αυτή που με κάνει πιο ευτυχισμένο. Δε θα μπορούσα λοιπόν να αρκεστώ μόνο στη συνεργασία μας για το “Monsieur Hire”, κι ένας λόγος παραπάνω ήταν ότι αυτή η καινούργια ταινία του επέτρεπε να δουλέψει ακολουθώντας μια διαφορετική κατεύθυνση. Ο Μάικλ διαθέτει μια πραγματικά ρομαντική ευαισθησία, χωρίς μελοδραματισμούς, και ο ρομαντισμός του αυτός δεν είναι ποτέ επιτηδευμένος.
Στην πραγματικότητα, ο Μάικλ μπορεί να μπαινοβγαίνει σε πολλούς, διαφορετικούς κόσμους, και έχουμε και οι δύο την επιθυμία να ξαναβρεθούμε, για να αλληλομαγευτούμε, στις επόμενες ταινίες που κλωθογυρίζω στο κεφάλι μου. Επιπλέον, είναι πολύ γελαστός, γεγονός που δε με δυσαρεστεί καθόλου, μα καθόλου.