Τέλμα (Με αφορμή έναν αναγραμματισμό)

Τέλμα: ουσ.,ουδ., (te’lma) –
1. Έκταση γης που καλύπτεται από λιμνάζοντα νερά, έλος, βάλτος.
2. (μτφ.) – παντελής απουσία προόδου, κατάσταση στάσιμη, αδρανής, που δεν αλλάζει ή δεν ανανεώνεται.

Ένας άνδρας (Άμλετ;) και μια γυναίκα (Οφηλία;). Σήμερα. Εδώ. Προσπαθούν να μιλήσουν γυμνοί, μετέωροι, για το τέλμα της ζωής μέσα από τις αδυναμίες, τις εμπειρίες και τις προσδοκίες τους.

Ποιο το υλικό της αντοχής;
Φόβος ή επανάσταση;
Σε ποιο βλέμμα κατοικεί η ελπίδα;
Να πιστεύεις ή να ανακαλείς τον κόσμο;
Τέλμα ή αρχή;

Δύο ηθοποιοί μέσα σε ένα χωμάτινο τοπίο, με εφόδια ένα μικρόφωνο και μια καρέκλα απευθύνονται στους θεατές. Αντλώντας το υλικό τους κυρίως από προσωπικά κείμενα και εξομολογήσεις – ντοκουμέντα της σημερινής εποχής, χρησιμοποιώντας τους εαυτούς τους και το κοινό, μιλούν για τον κόσμο, την πίστη, τον θάνατο, την οικογένεια, την επανάσταση, τον έρωτα, το όραμα, το Τέλμα…
Γιατί φαίνεται πως κάτι σάπιο υπάρχει στη χρήση του κόσμου. Σήμερα. Εδώ.

Συντελεστές
Ιδέα/ Δραματουργία: Μιχάλης Παλίλης
Πρωτότυπα κείμενα: Βάσω Καμαράτου/ Μιχάλης Παλίλης
Βοηθός σκηνοθεσίας: Βιργινία Κλαστάδα
Κοστούμια: Σόνια Μπλουμ
Σκηνικός χώρος/ Φωτισμοί: Βάσω Καμαράτου/ Μιχάλης Παλίλης
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Βοηθός φωτογράφου: Ανδρέας Ζήσης
Επιμέλεια εικόνας: Κωνσταντίνος Κόκκινος