Πολιτικό δράμα του 1968, του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, στο Σινέ Plus στις 00.40.
Σε μια αριστοκρατική οικογένεια (πατέρας βιομήχανος, νευρωτική μητέρα, γιος και κόρη φοιτητές και υπηρέτρια), καταφθάνει ένας περίεργος επισκέπτης, τον οποίο αναγγέλει ένας «αγγελιοφόρος».

Είναι νέος, όμορφος, αξιαγάπητος, λιγομίλητος και διαταράσσει τις οργανωμένες ζωές της οικογένειας: ο καθένας νιώθει μια έλξη γι’ αυτόν και μέσα από τη συναναστροφή μαζί του πραγματοποιεί τις πιο κρυφές του σεξουαλικές επιθυμίες. Λίγο καιρό αργότερα, ανακοινώνει την αναχώρησή του, και πανικός κυριεύει τους πάντες. Χάρη σ’ αυτόν κατάφεραν να βρουν τη δική τους αλήθεια.
Εν τη απουσία του, όλοι θα καταρρεύσουν: η κόρη παθαίνει νευρικό κλονισμό και πρέπει να κλειστεί σε κλινική, ο γιος ξεκινά να ζωγραφίζει ξέροντας ότι δε θα ξεπεράσει ποτέ τη μετριότητα, η μητέρα γίνεται νυμφομανής και ο πατέρας εγκαταλείπει το εργοστάσιό του δίνοντάς το στου εργάτες του και χάνεται ολόγυμνος στην έρημο.

Μόνον η υπηρέτρια σώζεται, σύμβολο του προλεταριάτου, επιστρέφοντας στο χωριό της όπου δεν τρώει παρά ρίζες και κάνει θαύματα. Έπειτα από έναν «ρεπορταζιακό» πρόλογο μέσα στον οποίο συνεντευξιάζονται οι εργάτες του εργοστασίου, η ταινία συνεχίζει ασπρόμαυρη, μέχρι την άφιξη του «επισκέπτη-λυτρωτή», ο οποίος τη χρωματίζει μέχρι το τέλος της.

Στην παζολινική μεταφορική γλώσσα πρόκειται για μια ανακάλυψη-επανάσταση. Στο σύμπαν αυτού του μαρξιστή χριστιανού, η ψυχολογία των χαρακτήρων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνική τους τάξη.
Επίσης, για τον Παζολίνι, η Θεία Χάρις (τον επισκέπτη αναγγέλλει ο Αρχάγγελος, ονόματι Αντζιολίνο), είναι μια άλλη φόρμα συνειδητοποίησης, είτε σεξουαλικής, είτε καλλιτεχνικής, είτε κοινωνικής, και βρίσκει την πιο σαρκαστική της μορφή στο επεισόδιο του πατέρα, ο οποίος παραδίδει αυθόρμητα τα αγαθά του στους εργάτες του και στη συνέχεια βγάζει όλα τα ρούχα του στον κεντρικό σταθμό του Μιλάνου. Η βράβευση της ταινίας από τη Διεθνή Καθολική Κινηματογραφική Επιτροπή (πρόεδρος της οποίας ήταν ένας Ιησουΐτης), προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο στον καθολικό κύκλο, οδηγώντας τον Παζολίνι σε μία δίκη για «χυδαιότητα» την οποία και κέρδισε. Η διαβρωτική διαφάνεια της ταινίας επιβεβαιώνει τον τίτλο της, μιας και πρόκειται για την προκλητική επιβεβαίωση μιας ανείπωτης αλήθειας.

Διάρκεια: 94′
Παραγωγή: Ιταλίας
Παίζουν: Τέρενς Σταμπ, Σιλβάνα Μανγκάνο
Σκηνοθέτης: Πιερ Πάολο Παζολίνι

Ειδήσεις Σήμερα: