Το λάθος βρίσκεται στον τίτλο. Αύγουστος του ’22 σημαίνει γενοκτονία, ξεριζωμό, πολιτικά και διπλωματικά παιχνίδια ένθεν και ένθεν του Αιγαίου, τα οποία η σύγχρονη ιστορία -επισήμως τουλάχιστον- δεν έχει ξεκαθαρίσει. Με τα δεδομένα αυτά η χρήση ενός τέτοιου, βαρύγδουπου τίτλου για μια ταινία «δωματίου» είναι τουλάχιστον άστοχη. Απορρίπτοντας το ύφος του «Ξεριζωμένη γενιά» (με τον Ξανθόπουλο), που κολάκεψε τις μάζες με μελό καταστάσεις και πλήθος κομπάρσων, το «1922» θέλησε να είναι μια «μπαλάντα της φρίκης και της βίας» η οποία, μέσα από θραύσματα λόγου και καταστάσεων, θα μετέφερε στο θεατή το ζόφο των ημερών και τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής. Το αν πέτυχε το στόχο, είναι κάτι που χωράει συζήτηση. Κάποιοι μίλησαν για ποίηση, αφαίρεση και σινεμά του δημιουργού. Κάποιοι άλλοι απλώς το διέγραψαν από τη μνήμη, όπως πολλοί Μικρασιάτες που έσπευσαν -τότε- να δουν την ταινία και αγανάκτησαν. Για εκείνους, τα γεγονότα που τους σημάδεψαν απείχαν πολύ από τις αλλοπαρμένες κοπελίτσες με τα ομπρελίνα και τα γαλλικά, αλλά και τους ερασιτέχνες κομπάρσους που περιφέρονται στα πλάνα μασκαρεμένοι σε Τούρκους. Η ελληνική έκδοση DVD περιέχει την ταινία σε τετράγωνο πλαίσιο. Η εικόνα της πρωτότυπης κόπιας αποδίδεται αρκετά καλά, αλλά ο ήχος είναι σε υψηλή ένταση και τραχύς. Από το μενού του δίσκου επιλέγετε σκηνές (και εδώ το μενού δεν καλείται κατά τη ροή του προγράμματος), ενώ τα έξτρα περιέχουν τρέιλερ άλλων ταινιών. Αν δεν ακούτε ήχο, επιλέξτε PCM από το set up του player.

Ειδήσεις Σήμερα: