Μπράβο και όχι οίκτο!

Όταν είχαν αρχίσει οι Παραολυμπιακοί Αγώνες (ή Παραλυμπιακοί όπως είναι το σωστότερο) είχα γράψει το παράπονό μου για την ελάχιστη προβολή που είχαν οι επιτυχίες των αθλητών μας στο Πεκίνο. Τελικά, τα 24 μετάλλια ανάγκασαν μέχρι και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια να ασχοληθούν μαζί τους, μολονότι δεν είδαμε (ευτυχώς!) συγγενείς να σουβλίζουν αρνιά στο χωριό του προπάππου του Ταϊγανίδη!

Προσωπικά ενοχλούμαι όταν ακούω τη φράση «μπράβο τους βρε παιδί μου αλλά σφίγγεται η καρδιά μου όταν τους βλέπω» γιατί θεωρώ ότι η καρδιά μας θα πρέπει να γεμίζει υπερηφάνεια για τη δύναμη της ψυχής αυτών των ανθρώπων.

Στο ΕΤ weekly, το ένθετο του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής, διάβασα για πολύ όμορφη συνέντευξη του «αργυρού» Ολυμπιονίκη στη μπότσια, Γιώργου Πολυχρονίδη στον δημοσιογράφο Βασίλη Παπανδρέου. Και αναδημοσιεύω το παρακάτω απόσπασμα:

«Δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε στους δρόμους, δεν έχουμε πρόσβαση σε κτίρια. (…) Ο λόγος που δεν συναντάμε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες στο δρόμο είναι ότι δεν έχουν τρόπο να κυκλοφορήσουν. Κανείς δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Το μόνο που θέλουμε είναι να έχουμε τα απαραίτητα εφόδια να μην παραιτηθούμε από τη ζωή»…

«Περνάμε απαρατήρητοι. Είναι κάτι που έχει πειράξει αρκετά από τα παιδιά. Και όμως, δείχνουμε σε όλους ότι πολλοί από εμάς που είχαμε πάρει μετάλλια και το 2004 δεν είμαστε αθλητές- βεγγαλικά. Είμαστε αθλητές με διάρκεια. Δεν δέχομαι ότι ένας αρτιμελής αθλητής κάνει περισσότερη προπόνηση» δηλώνει ο υπερκολυμβητής, Χαράλαμπος Ταϊγανίδης

Στα Νέα της Τρίτης, ο δημοσιογράφος, Μάνος Χαραλαμπάκης επιμελήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ – το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ – στο οποίο ο κολυμβητής Γιώργος Καπελλάκης, που κατέκτησε τέσσερα μετάλλια στο Πεκίνο, τονίζει:

«Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι είμαστε αθλητές ισότιμοι με τους αρτιμελείς. Χύνουμε ιδρώτα και αίμα στις προπονήσεις όπως κι εκείνοι».

Στο ίδιο άρθρο φιλοξενούνται δηλώσεις του υπερ-κολυμβητή, Χαράλαμπου Ταϊγανίδη, ο οποίος μάς βάζει όλους στη θέση μας:

«Δεν δέχομαι ότι είμαι αθλητής της ζωής και της ψυχής. Ούτε είμαστε αθλητές με ειδικές ανάγκες. Είμαστε άτομα με αναπηρία. Όλοι έχουμε ανάγκες. Και βέβαια δεν ντρεπόμαστε για την αναπηρία μας».

Προσπωικά, αισθάνομαι ντροπή για όσες φορές ως οδηγός είχα παρκάρει μπροστά σε ράμπα πεζοδρομίου με τη δικαιολογία ότι δεν έβρισκα που να παρκάρω. Τότε, όμως, δεν ήξερα ότι στερώ την ελευθερία κίνησης σε κάποιον συνάνθρωπό μου…

ΥΣ: Διάβασα ένα ιδιαιτέρως αιχμηρό κείμενο σχετικό με το θέμα από το patsiouri. Σας το προτείνω…