Οι κοινές εμφανίσεις των Θανάση Παπακωνσταντίνου/Διονύση Σαββόπουλου το χειμώνα που μας πέρασε οδήγησαν στο «Σαμάνο», ένα άλμπουμ στο οποίο ο μεν έχει γράψει στίχους και μουσική, ο δε, πρώτη φορά στη 45χρονη καριέρα του, λέει όλα τα τραγούδια σε δίσκο ομότεχνού του. Αποτέλεσμα; Αναψαν τα… πληκτρολόγια. Προτού βγει στο εμπόριο ο καρπός αυτής της συνεργασίας, οι φαν των δύο καλλιτεχνών άρχισαν να ανταλλάσσουν πυρά στα blog, με αιχμή του δόρατος ποιος «καπέλωσε» ποιον. Υπήρξαν, μάλιστα, και ακραίες απόψεις, που μιλούσαν για ξεπούλημα του Θανάση προς όφελος του «Νιόνιου». Θα μπω στον πειρασμό να ρίξω λίγο λάδι στη φωτιά: Αν ο συγκεκριμένος δίσκος έφτανε στα χέρια μου, χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτε και δίχως την παραμικρή πληροφόρηση, θα ορκιζόμουν ότι πρόκειται για την καινούργια δουλειά του Σαββόπουλου. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα ήταν άδικο -ίσως και κακεντρεχές- να μιλάμε για «καπελώματα» και πολύ περισσότερο για «ξεπουλήματα». Όταν δύο προσωπικότητες της παλαιότερης και της νεότερης γενιάς Ελλήνων τροβαδούρων προβαίνουν σε… συνάντηση κορυφής, δεν μπορεί κάτι ενδιαφέρον προκύπτει.
Με το «Σαμάνο» ο τραγουδοποιός από τον Τίρναβο επιστρέφει στις «στρωτές» φόρμες και στα γνώριμα μονοπάτια του κουπλέ και του ρεφρέν· με λίγα λόγια, σε μουσικές πιο προσιτές στο μέσο ακροατή. Διατηρεί το λόγο σε κορυφαία επίπεδα, ντύνει με ποίηση στιγμιότυπα και γεγονότα, και ταξιδεύει με νότες σε γωνιές του κόσμου, αντλώντας μουσικό υλικό από την παράδοση και τη μνήμη. Το γεγονός αυτό καθαυτό δεν θα είχε τόση σημασία αν τα τραγούδια τα έλεγαν οι συνήθεις… ύποπτοι· είναι κοινό μυστικό ότι και ο ίδιος και οι βασικοί συνεργάτες του προορίζονται για «ειδικές αποστολές». Εδώ έρχεται και κουμπώνει ο Σαββόπουλος· ο μέγας τεχνίτης των μουσικών ιστοριών που ξέρει να βάφει το λόγο με τα χρώματα του κεφιού, της συγκίνησης, του πάθους, της αγάπης. Παίρνει τα τραγούδια και αξιοποιεί κάθε τους λέξη. Παίρνει την πρώτη ύλη και τη μεταμορφώνει. Σαφώς, κάνει το υλικό να μοιάζει δικό του. Σαφώς, του αφαιρεί το στοιχείο του «πρωτόπλαστου» (ακούστε σε διαφορετική εκτέλεση τις παλαιότερες συνθέσεις «Σάρα» και «Ορυχεία»). Όμως -προσωπική η άποψη-, δεν θα μπορούσα να φανταστώ ερμηνεία πιο ταιριαστή από αυτή του «Νιόνιου» για κομμάτια όπως ο «Ramon», το «Αυτό» (που κοιμάται σαν γέρος/και ξυπνά σαν παιδί) ή το εκπληκτικό «Φορτίνο Σαμάνο», που ξετυλίγει τις σκέψεις δύο αντρών και ενός… τσιγάρου, λίγο πριν εκπυρσοκροτήσουν τα όπλα του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Τελικά, έχω την εντύπωση ότι η φιλολογία περί «χαμένου» και «κερδισμένου» πέφτει στο κενό. Στο «Σαμάνο» καθένας από τους δύο δημιουργούς διατηρεί ακέραιο το στίγμα και την αισθητική του. Κάπου οι αύρες τους συμπίπτουν, κάπου αποκλίνουν. Κάπου την παράσταση κλέβει η σύνθεση, κάπου ο τρόπος με τον οποίο το κομμάτι φτάνει επεξεργασμένο στον ακροατή (είναι σαφές ότι υπάρχουν στιγμές που ο Σαββόπουλος δεν πείθει). Όμως, το τραγούδι γίνεται τέχνη όταν συνδυάζει υψηλών προδιαγραφών μουσική, στίχο και ερμηνεία· και όσο τηρούνται αυτές οι προϋποθέσεις τόσο τέτοιου είδους συνεργασίες θα είναι και ευπρόσδεκτες και αναγκαίες.

Ειδήσεις Σήμερα: