Τίποτα δεν φαίνεται αυθεντικό σε αυτή την ταινία τρόμου. Οι βρικόλακες μοιάζουν στην όψη με εκείνους του «Blade» ή με τους δαίμονες του «Hellraiser». Οι δευτερεύουσες ιστορίες (μηνύματα περί συνοχής της οικογένειας, ο κίνδυνος που φέρνει κοντά ένα ζευγάρι που έχει χωρίσει) είναι κοινός τόπος σε δεκάδες παραγωγές. Τέλος, το ίδιο το στόρι (επιζώντες που αντιμετωπίζουν αιμοδιψή βαμπίρ) το έχουμε δει σε ένα σωρό παραλλαγές. Παρ’ όλα αυτά, o σκηνοθέτης του «Hard Candy» χειρίζεται άψογα το τυποποιημένο σενάριο δημιουργώντας ένταση και αγωνία και υπογράφοντας μια αξιοπρεπή παραγωγή, με σκηνές που προκαλούν αποστροφή. Όμως, η ελληνική εταιρεία παραγωγής/διανομής κατέφυγε στη λύση του κομμένου κάδρου (1,78:1 αντί του αυθεντικού λόγου πλευρών 2,35:1) και της τετρακάναλης μπάντας (το 5.1 είναι upmix), με αποτέλεσμα το έργο να δείχνει κολοβό και στα όρια του B Movie.