Η πόλη που αλλάζει αποτελεί έναν από τους βασικούς «χαρακτήρες» στη διόρθωση. Υποθέτω πως ξεκινώντας τα γυρίσματα είχες μια ιδέα για το καινούριο της πρόσωπο. Πόσο διαφορετική τη βρήκες από αυτό που περίμενες, στη διάρκεια των γυρισμάτων;

Η πόλη είναι αναμφίβολα ο κρυφός πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας. Μιλώ κυρίως για το υποβαθμισμένο κέντρο της, εκεί όπου συνωθούνται μετανάστες, άστεγοι, εξαρτημένοι και περιθωριακοί κάθε λογής.

Ξεκινήσαμε παρατηρώντας τις αλλαγές στην παιδική μου γειτονιά και κινηματογραφήσαμε όλες αυτές τις περιοχές που μου φαίνονταν ταυτόχρονα τόσο οικείες όσο και παντελώς άγνωστες με την ίδια διάθεση που προσεγγίζαμε και τα πρόσωπα μέσα σ’αυτές. Σαν μια προσπάθεια να συναντηθούμε με τον γείτονα και τον άγνωστο μας εαυτό.

Θεωρείς ότι μέσα από την ενσωμάτωση των ξένων στην ελληνική κοινωνία, ο ρατσισμός, ή η ξενοφοβία απαλύνονται ή απλά κρύβονται λίγο πιο βαθιά;

Εξαρτάται αν πρόκειται για ενσωμάτωση ή για ένταξη. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες η ανάγκη του να ανήκει κανείς σε μια κοινότητα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι βαθιά ριζωμένη στον άνθρωπο, όπως και η ιδέα της πατρίδας, έννοια που συνδέεται τόσο με την παιδική ηλικία όσο και με πολιτισμικές παραδόσεις.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο αναπόφευκτα οι συγκρούσεις παραμονεύουν. Η δοκιμασία της ένταξης είναι μια αμφίδρομη διαδικασία και χρειάζεται προσπάθεια κι από τις δύο πλευρές για να πετύχει. Αλλά ακόμα κι όταν αποτυγχάνει μας βοηθά να γινόμαστε πιο συνειδητοί πολίτες.

Ξεκινώντας από το forum του φεστιβάλ Βερολίνου η Διόρθωση έχει μια λαμπρή πορεία στα διεθνή φεστιβάλ. Τι νομίζεις πως είναι αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον του ξένου κοινού στο φιλμ; Πόσο διαφορετικές είναι -αν είναι-οι αντιδράσεις των ξένων θεατών σε σχέση με τους Eλληνες;

Υποθέτω η ίδια η ιστορία κι ο τοπικός της χαρακτήρας καθώς και ο τρόπος με τον οποίο έχει αφηγηθεί. Ξεκίνησα με μια ιστορία για ανθρώπους που ζουν στην ελληνική κοινωνία και συνάντησα ανθρώπους από άλλες χώρες που μου έλεγαν ότι οι καταστάσεις που περιγράφω υπάρχουν και στην δική τους.

Η διαφορά βέβαια είναι ότι οι ξένοι θεατές αντιμετωπίζουν αυτή την ταινία ως μια μεταφορά για την κοινωνία τους και με αυτή την έννοια είναι πιο απενοχοποιημένοι. Ενώ εμείς νιώθουμε ακόμα το τράβηγμα της πληγής.

Τι ελπίζεις από την έξοδο του φιλμ στις ελληνικές αίθουσες, σε μια περίοδο που το ενδιαφέρον του κοινού για το ελληνικό σινεμά μονοπωλεί ένα συγκεκριμένο είδος εμπορικού σινεμά; Υπάρχει χώρος ή διάθεση για διαφορετικές φωνές;

Ελπίζω όπως καθένας που κάνει μια ταινία, στην συνάντηση με τους θεατές. Πιστεύω ότι υπάρχει μια μεγάλη μερίδα του κοινού που ενδιαφέρεται για κάτι που ξεφεύγει από τα στερεότυπα, δεν ξέρω όμως αν μπορεί να αναδείξει τη δυναμική του χωρίς να βιαστεί από την δικτατορία των εισιτηρίων του πρώτου Σαββατοκύριακου. Ακόμα και σε συνθήκες άκρατου καπιταλισμού δεν μπορεί να έχουν όλα τα προϊόντα την ίδια στρατηγική αντιμετώπιση.

Πόσο μάλλον όλες οι ταινίες. Διαφορετικές φωνές θα συνεχίσουν να υπάρχουν αλλά με τι κόστος; Παρόλα αυτά, παραμένω εφηβικά αισιόδοξος και θα είμαι συνεπής στο ραντεβού.

24/3/08

Ειδήσεις Σήμερα: