Συχνά λέγεται ότι οι καλλιτέχνες είναι τα «βαρόμετρα» της εποχής τους, καθώς -με έναν τρόπο μαγικό- συνοψίζουν τις συλλογικές ανησυχίες και αναζητήσεις. Ακούγοντας κανείς τους πρώτους δίσκους του Θάνου Μικρούτσικου, που κυκλοφόρησαν στα τέλη του ’70, ο χαρακτηρισμός αυτός επιβεβαιώνεται. Γιατί μέσα από αυτές τις ιδιαίτερα εκφραστικές και φορτισμένες μουσικές, που άλλοτε επενδύουν με τρόπο ουσιαστικό την ποίηση και άλλοτε βαδίζουν στους δρόμους της σύγχρονης πρωτοποριακής δημιουργίας, συμπυκνώνονται η δυναμική και οι αναζητήσεις της γενιάς της Μεταπολίτευσης. Η πρόσφατη επανέκδοση των έξι πρώτων δίσκων του παραδίδει ξανά στο κοινό το πρώιμο έργο του δημιουργού από την Πάτρα· ένα έργο που, από τη μια, συνεχίζει τη διαδρομή που χαράχτηκε πριν από αυτόν από τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη και, από την άλλη, εξερευνά τα εκφραστικά μονοπάτια της πρωτοποριακής δημιουργίας του 20ού αιώνα.
Στα «Τροπάρια για Φονιάδες» (ποίηση Μάνου Ελευθερίου) συνεχίζεται η πορεία που χαράχτηκε με τα «Πολιτικά Τραγούδια» και την «Καντάτα». Η μελοποίηση φαίνεται να έχει απομακρυνθεί από τον ήχο της πρωτοποριακής μουσικής. Η κραυγή και η -ρηξικέλευθη πολλές φορές- αμεσότητα που χαρακτηρίζουν τους πρώτους δίσκους δίνουν τη θέση τους σε μια εσωτερικότητα, ωριμότητα. Τέλος, ιδιαίτερη μνεία οφείλουμε στη βασική ερμηνεύτρια, Μαρία Δημητριάδη, μια φωνή ιδιαίτερα αισθαντική που, σε στενή συνεργασία με τον συνθέτη, συνέβαλε αποφασιστικά στην ατμόσφαιρα των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων.
Οι έξι επανεκδόσεις συνοδεύονται από ένθετο βιβλιαράκι, με στοιχεία της αρχικής έκδοσης, και αποτελούν μια πολύ καλή ευκαιρία να θυμηθούν ή και να γνωρίσουν οι νεότεροι τα πρώτα δισκογραφικά βήματα μιας τόσο πληθωρικής προσωπικότητας, όπως ο Θάνος Μικρούτσικος, με τη μουσική και το στίχο να λειτουργούν σαν «όπλο», συνοψίζοντας αγωνίες, αιτήματα και οράματα τα οποία εξακολουθούν να παραμένουν επίκαιρα…

Ειδήσεις Σήμερα: