Magic – Κριτική

Εκείνος που είχε λανσάρει το παλιό σύνθημα «ίδια είν’ τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά», προφανώς δεν είχε λογαριάσει τον «boss», το «αφεντικό» του αμερικανικού rock ‘n’ roll -κατά κόσμον Bruce Springsteen-, που είναι μια ολόκληρη, αταξινόμητη σχολή από μόνος του.
Πέντε χρόνια μετά το «The Rising» ο Springsteen ενώνει ξανά τις δυνάμεις του με την E Street Band -ένα από τα καλύτερα συνοδευτικά ηλεκτρικά σύνολα των ημερών μας σε παγκόσμια κλίμακα, στα μέλη του οποίου συγκαταλέγονται ο σαξοφωνίστας Clarence Clemons, ο κιθαρίστας Nils Lofgren, η βοκαλίστρια Patti Scialfa, ο κιθαρίστας Stevie Van Zandt- και τον παραγωγό Brendan O’Brien (Pearl Jam, Offspring, Rage Against The Machine). Επιστρέφει στο δισκογραφικό προσκήνιο με μια κυκλοφορία που επαναπροσδιορίζει το ρόλο του πολιτικά και κοινωνικά μαχητικού rock ‘n’ roll ερμηνευτή – μια συλλογή δώδεκα τραγουδιών διαμαρτυρίας και οργής. Η δριμύτητα του «Radio Nowhere», του τραγουδιού με το οποίο ξεκινά ο δίσκος, η πίκρα του «Long Walk Home» και η απελπισία του «Magic» δεν μπορεί παρά να πηγάζουν από -και να απευθύνονται σε- κάποιον που νιώθει ότι δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια ανοχής.
Αντιστρόφως, μπορώ να φανταστώ το «σύστημα» να τα έχει με τον Springsteen εντελώς χαμένα. Τον δελέασε επανειλημμένως με τις δοκιμασμένες σειρήνες (χρήμα, δόξα, φήμη), συχνά σε υπερθετικό βαθμό, μόνο και μόνο για να εισπράξει μια εμμονή πιο πεισματάρικη και από μικρού παιδιού στις κοινωνικές αξίες και τα rock ‘n’ roll σύμβολα. Ακόμα και καθόλου να μην τον ξέρεις, αρκεί να κοιτάξεις τη φωτογραφία του στο εξώφυλλο.