Dark Outside – Κριτική

Μία δεκαετία δραστηριότητας συμπλήρωσαν οι Sigmatropic, το σύνολο του Άκη Μπογιατζή που παντρεύει ηλεκτρικούς και ηλεκτρονικούς ήχους σε μια μουσική πρόταση υψηλών καλλιτεχνικών αξιώσεων και αξιοπρόσεκτης δραστικότητας σε ό,τι αφορά την υποβολή συναισθημάτων, την εγκεφαλική τέρψη και -στις περιπτώσεις που κάτι τέτοιο είναι επιθυμητό- τη ρυθμική αρχιτεκτονική. Πρόκειται για μία δεκαετία που κύλησε ήσυχα, με χαμηλούς τόνους και χωρίς αλαζονικούς κομπασμούς, παρ’ όλο που την πορεία κόσμησαν ορόσημα της καθ΄ ημάς σύγχρονης μουσικής παραγωγής, όπως η ηλεκτρονική pop του άλμπουμ «Random Walk» (1998), οι λυρικές δοκιμές του «Δεκαέξι Χαΐκού και Άλλες Ιστορίες» (2002), που άντλησε την έμπνευσή του από νεανικά ποιητικά γυμνάσματα του Γιώργου Σεφέρη, καθώς και η αγγλόφωνη έκδοση/διασκευή του («Sixteen Haiku & Other Stories») που κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά, λειτουργώντας ως πολιτιστικό διαβατήριο μιας σπουδαίας Ελλάδας, άγνωστης ακόμη και σε Έλληνες.
Γυρνώντας σελίδα, μετά τις ασκήσεις συνθετικής λιτότητας, εκφραστικής οικονομίας και συμπύκνωσης μηνυμάτων των «Χαΐκού», με το «Dark Outside» ο Μπογιατζής και οι συνεργάτες του επιστρέφουν ανανεωμένοι στις γειτονιές της μελωδικά περίτεχνης και ρυθμικά στιβαρής ηλεκτρονικής pop.
Σε έναν κόσμο με αξίες και προτεραιότητες διαφορετικές από εκείνες του δικού μας, τραγούδια όπως το «White» (μια νουάρ trip-hop περιπλάνηση που βάζει τα γυαλιά και στον Barry Adamson και στον Tricky), το Cave-ικά και Hammill-ικά λυρικό «Ours At Least», το ψηφιακά απαστράπτον «New Life», το ηχητικά κεφάτο/στιχουργικά κατηφές «The Blue Side Of The Sun» (που περιστρέφεται γύρω από το -ρητορικό- ερώτημα «Is it strange to have faith in the scientific way?/While letting your body move with nature’s wave?») θα μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον των ερτζιανών και θα γίνονταν ανάρπαστα για download.
Εκτός από τον Άκη Μπογιατζή, μέλη των Sigmatropic στην τρέχουσα ενσάρκωση του γκρουπ είναι η βοκαλίστρια Άννα Καρακάλου, ο κιμπορντίστας Χρίστος Κρασίδης, ο κιθαρίστας Πάνος Σκούρτης και ο ντράμερ Γιάννης Τρυφερούλης. Νέοι συνεργάτες, που για πρώτη φορά ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους Sigmatropic στο «Dark Outside», είναι ο Robert Fisher, τραγουδιστής των Willard Grant Conspiracy, και ο τεχνικός ήχου Ian Caple (συνεργάτης των Deus, Faithless, Tindersticks κ.ά.), ενώ συμμετέχουν και οι παλιοί γνώριμοι Carla Torgerson (Walkabouts), Howe Gelb (Giant Sand) και Jim Sclavunos (Bad Seeds).
Τη μουσική και τους στίχους όλων των συνθέσεων υπογράφει ο Άκης Μπογιατζής, με εξαίρεση τρία τραγούδια που οι στίχοι είναι του Michael Willet (γνώριμος και από το προσωπικό άλμπουμ της Carla) και ένα που είναι σε ποίηση του Αμερικανού E.E. Cummings («Maggie and Milly and Molly and May»).
Παράλληλα με το νέο άλμπουμ κυκλοφορεί το EP «Ours At Least» (Hitch Hyke, Lift 095) με πέντε τραγούδια: το ομώνυμο σε διαφορετική εκτέλεση (με την Άννα Καρακάλου στα φωνητικά, αντί του Jim Sclavunos που το ερμηνεύει στο άλμπουμ), τρεις live ηχογραφήσεις ισάριθμων «Χαϊκού» (δύο με τη φωνή της Torgerson, ένα με της Καρακάλου) και μία διασκευή του «In Heaven» από το σάουντρακ του «Eraserhead».
Αποσπάσματα του «Dark Outside», καθώς και βιντεοκλίπ, φωτογραφίες και άλλο πληροφοριακό υλικό υπάρχουν στην ιστοσελίδα του γκρουπ (www.myspace.com/stropic).