Number 23, The – Κριτική

Η 23η ταινία ενός σκηνοθέτη που έχει υπογράψει συμπαθητικές παραγωγές(«Τηλε… φονικός Θάλαμος», «Το Φάντασμα της Όπερας»), αλλά και απίστευτες «πατάτες», όπως τα δύο μέρη του «Μπάτμαν» ή τα «Παιδιά της Νύχτας». Δυστυχώς, το «Number 23» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Το προσωπικό δράμα του φιλήσυχου Γουόλτερ Σπάροου, που αρχίζει να ταυτίζεται με το φονιά-ήρωα ενός βιβλίου και αποκτά εμμονή με τον αριθμό 23, δημιουργεί αρχικά μια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Όμως, όσο το έργο προχωρά τόσο το οικοδόμημα καταρρέει. Το σενάριο στοιβάζει τόσο πολλά στοιχεία -από δυσλειτουργικές οικογένειες έως σκύλους-φύλακες των νεκρών-, που στην πορεία το ενδιαφέρον του θεατή… πάει περίπατο. Όσο για το φινάλε, αυτό προκαλεί περισσότερο γέλια παρά ανακούφιση.
Η ελληνική έκδοση είναι δελεαστική για όποιον θα ήθελε στη συλλογή του τη συγκεκριμένη ταινία. Το αναμορφικό κάδρο αναδεικνύει την ατμόσφαιρα του πρωτοτύπου είτε πρόκειται για τις σκηνές της καθημερινότητας του ήρωα (άριστη ανάλυση, ζωντανά χρώματα) είτε για τις φαντασιώσεις του (σκοτεινές λήψεις και σκληρά κοντράστ που θυμίζουν το «Sin City»). Η μπάντα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα περιφερειακά ηχεία και να δημιουργεί μια εντυπωσιακή ψευδαίσθηση περιβάλλοντος χώρου. Το πρόσθετο υλικό δείχνει άφθονο και διαθέτει ελληνικούς υπότιτλους. Στις ολιγόλεπτες συνεντεύξεις τους οι συντελεστές αναφέρουν διάφορα «παράξενα» σχετικά με τον αριθμό 23 και στην ενότητα «Δημιουργώντας τον κόσμο του Φίνγκερλινγκ» αποκαλύπτεται μέρος των οπτικών εφέ. Η Unrated Version διαρκεί περίπου δυο λεπτά περισσότερο από την κινηματογραφική, ενώ υπάρχουν και δύο ντοκιμαντέρ σχετικά με τη σημασία και τα παράξενα των αριθμών.