93

Η σημερινή κοινωνία καλείται δυστυχώς όχι μόνο να διαχειριστεί, αλλά και να απαντήσει επιτυχώς σε πλήθος χρόνιων οικονομικών προβλημάτων που συσσωρεύτηκαν δεκαετίες τώρα και λειτούργησαν ως παράγοντας ανάσχεσης στις δημιουργικές αρετές του Έλληνα.

Προβλήματα, που οφείλονται σε κομματισμό, κακοδιαχείριση, προχειρότητα, αναξιοκρατία και κάθε μορφής συνέπεια προερχόμενη από ένα οικονομικό σύστημα «κρατικοδίαιτο», που δεν ενισχύει την πρωτοβουλία και την εφευρετικότητα που δεν αξιοποιεί το «άυλο» κεφάλαιο της γνώσης και της εμπειρίας των επιστημόνων μας που διαπρέπουν στο εξωτερικό, ενώ ισοπεδώνονται ελέω ρουσφετιού στην Ελλάδα.

Αυτή η μοιρολατρική αντιμετώπιση των φαινομένων της οικονομίας την οποία όλες οι μεταπολεμικές τουλάχιστον κυβερνήσεις έχουν εκούσια ή ακούσια προάγει με τις επιλογές τους, έχει οδηγήσει σήμερα στη νέα τάξη των «νεόπτωχων», στη γενιά των 700 ευρώ, στην ανασφάλιστη εργασία, στην περιοδική απασχόληση, την υποαπασχόληση και την ανεργία.

Οι κακές επιλογές του παρελθόντος, η αποβιομηχάνιση, η έλλειψη κινήτρων παραγωγικότητας, αλλά και ο κομματικός συνδικαλισμός, παιδί του κομματικού κράτους που τώρα μεγάλωσε δημιουργώντας τις συνέπειες που βιώνουμε, δημιουργεί τις δύσκολες κοινωνικές και ψυχολογικές συνθήκες κάτω από τις οποίες είναι υποχρεωμένος να ζήσει ο Έλληνας, ιδίως δε ο νέος.

Τα εγγενή προβλήματα της οικονομίας, που δεν επιλύονται ούτε με τις ενέσεις του δανεισμού που υποθηκεύουν το μέλλον, ούτε με τα ημίμετρα της «εισαγωγής» εξαθλιωμένου αλλοδαπού εργατικού προσωπικού που κρατά χαμηλό το κόστος εργασίας, ενδεικνύουν κατά την εκτίμησή μου, ότι για τα επόμενα χρόνια, αν δεν ληφθούν άμεσα διαρθρωτικά μέτρα χωρίς τη «δαμόκλειο σπάθη» του πολιτικού κόστους , η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών θα διευρυνθεί κι άλλο, η «μαύρη» εργασία θα πολλαπλασιαστεί και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος» θα ναυαγήσει υπό την ασφυκτική πίεση των νέων κυρίως εργαζομένων.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις είναι απόρροια των τραγικών ανισοτήτων και γι’ αυτές υπόλογοι είναι όσοι ανοίγουν την ψαλίδα ανάμεσα στο λαό και τους πλουτοκράτες. Η κυβέρνηση προσπαθεί με μπαλώματα να καλύψει το έλλειμμα της προστασίας. Το Ταμείο για την φτώχεια είναι η ομολογία της χρεοκοπίας από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ουσιαστικά συνιστά κρατική ελεημοσύνη στους καταληστευθέντες από τις τράπεζες.

Η έκθεση «καλών προθέσεων» που περιλαμβάνεται στο προσχέδιο κρατικού προϋπολογισμού που κατέθεσε η κυβέρνηση, υπό την αναγκαστική επιτήρηση της ΕΕ, ακολουθεί την ήδη γνωστή λογική του «συμβιβασμού» έναντι των κοινωνικών εταίρων.

Από τη μία μιλά για «ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής» από την άλλη προβλέπει αύξηση των εσόδων από τους έμμεσους φόρους, που πλήττουν όλες ανεξαιρέτως τις εισοδηματικές τάξεις. Από τη μία ευαγγελίζεται την τόνωση της επιχειρηματικότητας, από την άλλη αδυνατεί για λόγους καθαρά πολιτικούς να συγκρουστεί με τους τραπεζίτες που υποθηκεύουν με νομιμοφανή τρόπο το μέλλον κάθε ελληνικού νοικοκυριού δια του δανεισμού με εξωπραγματικά για την ΕΕ επιτόκια.

Όσο ο Έλληνας συνεχίζει να αποδίδει όλο και περισσότερους πόρους στο κράτος από το πενιχρό εισόδημά του για να καλύπτει τις τρύπες και τις δουλείες, που δημιούργησε στην οικονομία ο κομματισμός, χωρίς να απολαμβάνει καμία σοβαρή παροχή που σε μία ευνομούμενη πολιτεία θα ήταν αυτονόητη, τόσο προσεγγίζουμε στην απευκταία πιθανότητα της διάσπασης της κοινωνικής συνοχής.

Μάκης Βορίδης – Βουλευτής ΛΑ.Ο.Σ
Mέλος Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: