Χαμηλή θερμιδική δίαιτα πρέπει να ακολουθούν οι διαβητικοί που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση νησιδίων

Ουάσιγκτον: Η εμμονή σε μια χαμηλών θερμίδων και περιεκτικότητας σε ζάχαρη διατροφής μπορεί να βοηθήσει τους διαβητικούς ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση παγκρεατικών κυττάρων, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Diabetes.

Τεστ που έγιναν σε αρουραίους δείχνουν ότι τα λιπαρά κυριολεκτικά ελκύουν τα μεταμοσχευμένα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη στους διαβητικούς τύπου Ι που έχουν υποβληθεί στην διαδικασία γνωστή ως πρωτόκολλο Edmonton.

Το 2000 μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο Αλμπέρτα στο Εντμοντον του Καναδά ανακοίνωσε ότι ανέπτυξε μια διαδικασία όπου οι ασθενείς παίρνουν μοσχεύματα νησιδίων του ήπατος, τα οποία αναπτύσσονται και παράγουν ινσουλίνη.

Τα νησίδια παγκρέατος λαμβάνονται από πτωματικούς δότες και απαιτούνται αρκετοί δωρητές για δημιουργηθεί ένα μόσχευμα. Ωστόσο αρκετό καιρό μετά την έναρξη εφαρμογής της διαδικασίας διαπιστώθηκε ότι τα νησίδια πέθαιναν. Περίπου το 80% των ασθενών χρειάζονταν ινσουλίνη μετά από δύο χρόνια. Υπέθεσαν λοιπόν οι ειδικοί ότι ο οργανισμός απέρριπτε τα κύτταρα, όπως απορρίπτεται και ένα όργανο.

Οι ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου Σαουθγουέστερν του Πανεπιστημίου του Τέξας με επικεφαλής τον Δρ Ρότζερ Ουνγκερ δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη.

Εξηγούν ότι «αν κοιτάξουμε τα νησίδια που έχουν μεταμοσχευθεί στο ήπαρ θα δούμε ότι περιβάλλονται από λίπος». Αν λοιπόν οι ασθενείς αποφεύγουν τα επεξεργασμένα σάκχαρα και την πολυφαγία γενικώς, μπορεί να είναι σε θέση να επεκτείνουν το προσδόκιμο επιβίωσης των μοσχευμάτων τους και να αποφύγουν την ινσουλίνη.

Ο Δρ Ουνγκερ διέγειρε αρουραίους με διαβήτη τύπου Ι με στόχο να καταστρέψει τα νησιδιακά κύτταρα του παγκρέατος. Στη συνέχεια διέγειρε το πρωτόκολλο Edmonton με νέα μοσχεύματα νησιδιακών κυττάρων.

Παρατήρησε οικοδόμηση λίπους πέριξ των μεταμοσχευμένων κυττάρων μετά από τέσσερις εβδομάδες. «Κολυμπούσαν στο λίπος. Τα κύτταρα σταμάτησαν να παράγουν ινσουλίνη και οι αρουραίοι απεβίωσαν μετά από 15 εβδομάδες», εξηγεί ο ερευνητής.

Το πείραμα επαναλήφθηκε σε άλλοι ομάδα αρουραίων, που ετέθησαν όμως σε αυστηρή δίαιτα. Και χορηγήθηκε η ορμόνη λεπτίνη σε μια τρίτη ομάδα πειραματόζωων. Τα τρωκτικά αυτά τα κατάφεραν καλύτερα.

Πιθανόν το πρόβλημα να είναι ότι η δουλειά του ήπατος είναι η δημιουργία λιπαρών οξέων από τις τροφές. Όντας τόσο κοντά σε ένα όργανο που συνθέτει το λίπος, παίρνουν ένα δυσανάλογο χτύπημα από το λίπος.

Για επαληθευτεί αυτή η θεωρία δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ένα ασθενή με διαβήτη τύπου Ι που ξαφνικά θεραπεύεται. Τι κάνει; Αρχίζει να καταναλώνει ότι έχει στερηθεί, δηλαδή τροφές με μεγάλη περιεκτικότητα σε ζάχαρη και λιπαρά.

Οι ενέσεις λεπτίνης ίσως επίσης αξίζει να δοκιμαστούν σε ασθενείς, καθώς και το χάπι μετφορμίνης που βοηθά στην επιβράδυνση της παραγωγής των λιπαρών οξέων.

health.in.gr