Έντεκα «παράξενες» μπαλάντες, σε μουσική και στίχους του Σταμάτη Μεσημέρη, «παράξενα» τραγουδισμένες από ένα νέο καλλιτέχνη. Οι στίχοι αφηγούνται ιστορίες αγάπης, ονείρου και μοναξιάς. Η μουσική συνοδεύει ένα λόγο πλούσιο σε μεταφορές, αν και λίγο υπερφορτωμένο στην προσπάθεια του δημιουργού να αποκτήσει ο στίχος ποιητική διάσταση. Η ερμηνεία, τέλος, χαρακτηρίζεται από ορμή και θεατρικότητα, ίσως παραπάνω από όσο πρέπει. Όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούν ένα σύνολο κάπου γοητευτικό και κάπου επιτηδευμένο, αλλά σίγουρα ενδιαφέρον ως πρόταση και ως πρώτη δισκογραφική παρουσία.