Ατμόσφαιρα της εποχής των Πυξ Λαξ, αεράκι από Καββαδία -μέσα από «θαλασσινά» ποιήματα του Χαράλαμπου Χατζηνάκη-, ένα κλείσιμο του ματιού στον Νιλ Γιανγκ («Η οθόνη του ουρανού») και δύο πινελιές φρεσκάδας από τους Βωξ («Έρωτας τροχός») και από τον Κώστα Παρίση (ένα μελοποιημένο ποίημα της Κικής Δημουλά). Ένα χρόνο μετά το CD «Περιμένοντας το Νέκταρ», ο Μάνος Ξυδούς επιστρατεύει συναδέλφους και φίλους, με τους οποίους τον συνδέουν κοινές ανησυχίες και μια παρεμφερής αισθητική, και κυκλοφορεί έντεκα ηλεκτρικές μπαλάντες, σε πρώτη ή σε δεύτερη εκτέλεση. Το σύνολο είναι από αξιοπρεπές έως συμπαθές. Δεν λύνει ωστόσο ένα βασικό πρόβλημα της «έντεχνης» σκηνής. Όσοι την υπηρετούν -ήδη από τη δεκαετία του 1990- επαναλαμβάνονται πλέον σε τόσο επικίνδυνο βαθμό, που αναρωτιέσαι για την αναγκαιότητα κάθε νέου τους δίσκου.

Ειδήσεις Σήμερα: