Την προηγούμενη εβδομάδα,η δικτυακή κοινότητα έχασε ένα μέλος της. Λεγόταν Αμαλία Καλυβίνου, ετών 30, φιλόλογος.

Η Αμαλία διατηρούσε ένα blog στο οποίο έγραφε τα «κακώς κείμενα» της Ιατρικής στην Ελλάδα.

Η ιστορία της έγινε γνωστή για τους περισσότερους έναν μήνα πριν χάσει την μάχη απο τον καρκίνο που τόσο την ταλαιπωρούσε, και που έγινε ο λόγος έναρξης του ημερολογίου της.

Οι υπόλοιποι bloggers, συγκινημένοι απο την προσπάθειά της να αναδείξει τις άδικες δυσκολίες που πέρασε, διοργάνωσαν μία ημέρα μνήμης για να τιμήσουν τον θάνατό της, και να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες που οδήγησαν εκεί.

Μισό λεπτό όμως, μισό λεπτό, γιατί δεν έχουν -μόνο- έτσι τα πράγματα.

Μιλώντας για «δικτυακές κοινότητες», bloggers, κλπ, ξεχνάμε ένα βασικό στοιχείο:

Οι bloggers δεν ζουν αλλού.

Δεν είναι μία φανταστική έννοια.

Δεν υπάρχουν -μόνο- στους υπολογιστές τους.

Ότι γίνεται δεν τους αφορά αποκλειστικά, ούτε ότι γίνεται στον «υπόλοιπο κόσμο» σταματά να τους αγγίζει.

Οι bloggers δεν αποτελούνται απο ψηφία.

Ας το δούμε λοιπόν απο μία διαφορετική οπτική ματιά:

Την προηγούμενη εβδομάδα, χάσαμε όλοι έναν συνάνθρωπό μας. Λεγόταν Αμαλία Καλυβίνου, ετών 30, φιλόλογος.

Όλοι εμείς, συγκινημένοι απο την προσπάθειά της να αναδείξει τις άδικες δυσκολίες που πέρασε, αφιερώσαμε μία ημέρα μνήμης για να τιμήσουμετον θάνατό της, και να διαμαρτυρηθούμε για τις συνθήκες που οδήγησαν εκεί.

Είδατε; εδώ αλλάζουν τα πράγματα. Η Αμαλία είναι εσείς και εγώ, είναι η γείτονισσα και η δασκάλα μας, είναι  η φίλη και η γνωστή.

Ζούσε ανάμεσά μας, και η απουσία της έγινε αισθητή.

Τα σύνορα της ηλεκτρονικής κοινότητας δεν είναι διαφορετικά απο τα δικά μας.

Τα προβλήματά της δεν απέχουν απο τα δικά μας (εκτός απο τις τιμές της ADSL και την ποιότητα σύνδεσης, που όπως και να προσπαθώ, είναι αδύνατον να εξηγήσω στον περιπτερά μου πόσο σημαντικά είναι).

Οι bloggers δεν είναι ψηφία ενός φανταστικού κόσμου – εν δυνάμει blogger είμαστε όλοι μας.

Αλλα αυτό, το αφήνω για άλλη φορά….

Ειδήσεις Σήμερα: