Οι Klaxons είναι ένα νέο σύνολο της βρετανικής σκηνής που εκτοξεύτηκε στην κορυφή της δημοσιότητας χάρη… σε μια παρεξήγηση. Ο Jamie Reynolds, ο μπασίστας τους, προκειμένου να περιγράψει τον ήχο τους χρησιμοποίησε το νεολογισμό «nu-rave» ανοίγοντας μια ατέλειωτη συζήτηση για την υπονοούμενη αναβίωση της house σκηνής που άνθησε στο Μάντσεστερ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, και εξαγριώνοντας πολλούς μουσικόφιλους και δημοσιογράφους που άρχισαν -ορθώς- να διαμαρτύρονται ισχυριζόμενοι ότι ο ήχος των Klaxons ουδεμία σχέση έχει με το house. Περνώντας σε θέματα ουσίας διαπιστώνουμε ότι το ντεμπούτο άλμπουμ του κουαρτέτου από το Μπράιτον περιλαμβάνει πολλές καλές στιγμές αλλά και χαρακτηρίζεται από μια σχετική έλλειψη κατεύθυνσης. Η indie-rock ενορχήστρωση (κιθάρα-μπάσο-ντραμς) συνδυάζεται με ηλεκτρονικούς ρυθμούς και σαμπλαρισμένα μπιτ συχνά θυμίζοντας τους Chemical Brothers και τους Prodigy. Οι φωνητικές αρμονίες βελτιστοποιούν τη διάχυτη pop ενέργεια. Τέλος, κάποιες αναλογίες με τους Blur, τους Kaiser Chiefs και τους Franz Ferdinand υπονοούν ότι η απότομη επιτυχία των Klaxons είναι πολύ πιθανό να έχει διάρκεια.