Τα «Παιδιά των Ανθρώπων» είναι μια από τις μετρημένες στα δάχτυλα φουτουριστικές ταινίες που χρησιμοποιούν κοινωνικοπολιτικά δεδομένα του σήμερα για να χτίσουν ένα ρεαλιστικό και αναγνωρίσιμο μέλλον. Και δυστυχώς για εμάς το μέλλον αυτό φαντάζει ζοφερό. Βρισκόμαστε στη Βρετανία του 2027, μία από τις ελάχιστες χώρες του κόσμου που εξακολουθούν να διατηρούν την κρατική τους υπόσταση. Αυτό βέβαια δεν κάνει τη ζωή εκεί λιγότερο χαοτική. Εξαθλιωμένοι πρόσφυγες συρρέουν από παντού, η τρομοφοβία κυριαρχεί, ακτιβιστές τοποθετούν βόμβες σε κατοικημένες περιοχές, οι υπηρεσίες έχουν διαλυθεί και τα πάντα στρατοκρατούνται. Και αυτά δεν είναι τίποτε μπροστά στο μεγάλο πρόβλημα της ανθρωπότητας: Οι γυναίκες έχουν πάψει να γεννούν και ο νεότερος άνθρωπος επί της Γης, ένας δεκαοκτάχρονος που έχει γίνει διάσημος γι’ αυτήν του την ιδιότητα, μόλις χάνει και εκείνος τη ζωή του, βυθίζοντας την οικουμένη στο πένθος. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό περιβάλλον ένας πρώην ακτιβιστής και νυν δημόσιος υπάλληλος βρίσκεται αναμειγμένος σε μια μυστική επιχείρηση, κάποιας τρομοκρατικής, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, οργάνωσης. Θα πρέπει να συνοδεύσει μια νεαρή μετανάστρια στη θάλασσα και να την παραδώσει στα χέρια κάποιων ανεξάρτητων επιστημόνων οι οποίοι ίσως καταφέρουν να δώσουν στην ανθρωπότητα μια καινούρια ελπίδα. Αυτό συμβαίνει διότι η γυναίκα αυτή έχει στην κοιλιά της ένα πραγματικό θαύμα: Το πρώτο παιδί που, αν όλα πάνε καλά, θα γεννηθεί στη Γη έπειτα από δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια.
Το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας είναι η ρεαλιστική της ατμόσφαιρα, πράγμα πολύ σπάνιο στο είδος της επιστημονικής φαντασίας. Η Βρετανία του κοντινού μέλλοντος μοιάζει αρκετά με εκείνη του παρόντος, με τη διαφορά ότι τα πάντα «μυρίζουν» παρακμή, ενώ όλα τα κοινωνικά θέματα που μας απασχολούν σήμερα εμφανίζονται διογκωμένα. Έπειτα, υπάρχει θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στα πολιτικά ζητήματα που θίγει η ταινία, με το κομμάτι της δράσης, το οποίο ποτέ δεν ξεφουσκώνει, αλλά ούτε και σκεπάζει τα πάντα. Οι χαρακτήρες με προεξέχοντα τον κεντρικό ήρωα τον οποίο υποδύεται ο Κλάιβ Όουεν, είναι άψογα δομημένοι, υπηρετώντας όπως και όσο πρέπει την πλοκή, ενώ η ίντριγκα τρέφει συνεχώς τις αμφιβολίες του θεατή για τα κίνητρά τους.
Η πολυεπίπεδη αυτή ταινία φέρει την υπογραφή ενός από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας, του Μεξικανού Αλφόνσο Κουαρόν -τη μαεστρία του οποίου θαυμάσαμε τόσο σε μικρομεσαίες παραγωγές («Μεγάλες Προσδοκίες», «Θέλω και τη Μαμά σου») όσο και σε υπερπαραγωγές («Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν»). Σημαντική είναι και η συμβολή του εξαιρετικού διευθυντή φωτογραφίας Εμάνουελ Λουμπέζκι, ο οποίος, υποβοηθούμενος από μερικές σημαντικές αλλά διακριτικές ψηφιακές πινελιές, ζωγράφισε με την κάμερά του έναν γκρίζο και σκοτεινό μελλοντικό κόσμο. Ο κόσμος αυτός αναπαράγεται ικανοποιητικά στην έκδοση DVD που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η εικόνα είναι διαυγής και οξεία, ενώ το θορυβώδες -ιδίως στις σκηνές των μαχών- ηχητικό μέρος ακούγεται όσο βροντερό πρέπει. Είδαμε την έκδοση μονού δίσκου, όπου οι πρόσθετες παροχές είναι ελαφρά… νηστίσιμες: περιορίζονται σε ένα ολιγόλεπτο ντοκιμαντέρ από τα γυρίσματα.

Ειδήσεις Σήμερα: