Μπορεί ο λόγος ποιητών, όπως οι Ελύτης, Καβάφης, Σεφέρης, Καρυωτάκης, Σαχτούρης, Πολυδούρη, Σκαρίμπας, Ασλάνογλου, Δημουλά, Καρούζος ή Δ.Π. Παπαδίτσας, να αξιοποιηθεί σε ηλεκτρονικό μουσικό περιβάλλον; Στο ερώτημα αυτό η Μαρία Βουμβάκη αφενός απαντά καταφατικά και αφετέρου κερδίζει το στοίχημα.
Η μουσικός που απέσπασε το πρώτο βραβείο στους Αγώνες Τραγουδιού της Καλαμάτας (1991) και κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο το 1993, στην τότε νεοσύστατη εταιρεία του Μάνου Χατζιδάκι Σείριος, προσεγγίζει δώδεκα ποιήματα με ανανεωτική διάθεση και με τη φλόγα μιας σύγχρονης ανήσυχης καλλιτέχνιδος.
Δεν φτιάχνει τραγούδια στη λογική του κουπλέ/ρεφρέν. Εκφέρει ένα ρέοντα λόγο με μύρια χρώματα και ντύνει τη νεανική φωνή της με μελωδίες, ηλεκτρονικούς ήχους και μπιτ, μπαίνοντας ενίοτε στον πειρασμό να μετατρέψει τη θλιμμένη γραφή των γυναικών σε παραλήρημα ρυθμού (ακούστε τη «Σεμνότητα» της Μαρίας Πολυδούρη» και τη «Συνέντευξη» της Κικής Δημουλά). Πρόκειται για μια ειδική δουλειά, που εντάσσεται στη «σχολή» της Laurie Anderson και της Λένας Πλάτωνος. Όμως, αν η υψηλή τέχνη δεν ήταν κάτι «ειδικό», τότε τι;

Ειδήσεις Σήμερα: