Η Ψυχή του Πάρτι – Κριτική

Επιστροφή στον καθαρό ήχο. Ένα χρόνο μετά το διπλό CD «Ποτέ… Όπως Πριν» ο Μανώλης Φάμελλος μπαίνει ξανά στο στούντιο. Βγαίνει με δώδεκα ηλεκτρικές μπαλάντες, δώδεκα ιστορίες με σενάρια από το σύγχρονο γίγνεσθαι: διαπροσωπικές σχέσεις, μια πόλη που έχει αλλάξει, ένας άνθρωπος «φευγάτος», μια νύχτα σε μπουζουξίδικο, ένα καλοκαίρι που έφυγε, η απρόσωπη πρωτεύουσα, οι νεόπλουτοι.
Σε ό,τι αφορά τη μουσική, οι ματιές προς το παρελθόν είναι εμφανείς, άλλοτε ως αναφορές (θα συναντήσετε «χρώματα» των Beatles ή του Λ.Κοέν) και άλλοτε ως περιτύλιγμα (η αλαφράδα των φωνητικών ρέπει προς το ρετρό). Ο στίχος είναι άνισος. Υπάρχουν λόγια όμορφα («Ένα τραγουδάκι για το τίποτα») ή έξυπνα μονταρισμένα (στη «Λουλουδού» χρησιμοποιούνται στίχοι από γνωστά λαϊκά σουξέ), υπάρχουν όμως και ευκολίες στη ρίμα, που προδίδουν αδυναμία ή απουσία βασάνου.
Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, έχουμε να κάνουμε με έναν από τους πιο συμπαθητικούς δίσκους της ελληνικής ποπ/ροκ σκηνής. Ένα άλμπουμ που δεν ζορίζεται να βγάλει επιτυχίες, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ η «ψυχή του πάρτι», αλλά φιλοδοξεί να είναι σε μια δισκοθήκη, σαν φιλαράκι που συμμερίζεται τις μικρές καθημερινές μας έγνοιες και ανησυχίες.