Ένα άλμπουμ που προσφέρεται περισσότερο για σκέψεις γύρω από τη mainstream δισκογραφία παρά για παρουσίαση. Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Τραγουδιστές που ξεπετάγονται κάθε τόσο είτε ως νέες φωνές είτε από τηλεοπτικούς «διαγωνισμούς». Στιχουργοί και μουσικοί σε παρέες κλειστές, που δίνουν δουλειά μόνο στους «ημέτερους». Εταιρείες, καθεμία από τις οποίες θέλει να έχει τη δική της γκάμα από φίρμες της πίστας (ρεπλίκες διαφόρων σταρ). Τέλος, τηλεόραση και μουσική χαμηλής ποιότητας σε σκανδαλωδώς στενή σχέση. Όλα αυτά οδηγούν σε μια ακατάσχετη παραγωγή δίσκων, για κατανάλωση σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γιάννης Σπανός καλείται να περιβάλει με το κύρος του το δεύτερο δίσκο ενός νέου καλλιτέχνη. Ανασύρει μνήμες από τα λαϊκά που έγραφε τη δεκαετία του 1970 και παραδίδει εννέα συνθέσεις, αξιοπρεπείς μεν, αλλά χωρίς μέλλον. Τη δουλειά συμπληρώνει μια τσαχπίνικη (στα όρια της παρωδίας) διασκευή του γνωστού τραγουδιού «Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο».

Ειδήσεις Σήμερα: