Έξι ερμηνεύτριες και η δημιουργός σε δεκατρείς συνθέσεις. Συνεχίζοντας μια παράδοση που θέλει τις γυναίκες να έχουν ισχυρή παρουσία στην ελληνική μουσική σκηνή (Αρλέτα, Πλάτωνος, Μπαλτζή, για να θυμηθούμε τρεις διαφορετικές γενιές), η Χάρις Τσεκούρα γράφει στίχο και μουσική και ηχογραφεί «βιωματικά» τραγούδια για τον έρωτα και για τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Οι περισσότερες από τις μπαλάντες της έχουν έντονα χρώματα από τα δημοτικά και από τα λαϊκά. Όταν συνοδεύονται από τον ανάλογο στίχο και υπηρετούνται από τη σωστή φωνή (η Καλλιόπη Βέτα στο «Όταν μ΄ ακούς να τραγουδώ» ή η Αργυρώ Καπαρού στο «Μη γυρίσεις»), βρίσκουν στόχο. Όταν το τιμόνι παίρνει η ίδια η δημιουργός, κάτι μένει ανολοκλήρωτο. Έχει σωστή φωνή, αίσθηση μουσικότητας, πάθος για το υλικό της («Βολιούμαι»), αλλά η απουσία τεχνικής δεν αφήνει τραγούδια όπως το μελωδικό «Έφυγα» να αναδειχθούν.