
Moratoria – Κριτική
Η μουσική των Bikini Atoll προκαλεί όμοια συναισθήματα με μια ταινία 8mm. Ενώ παραμένει στη βάση της μυστηριώδης και σκοτεινή, ταυτόχρονα έχει τη δύναμη να ακούγεται βελούδινη και εξομολογητική. Το κουαρτέτο από το Λονδίνο, που πήρε το όνομά του από την κοραλλιογενή νήσο που βομβάρδιζαν οι Αμερικανοί με ατομικά όπλα “για το καλό της ανθρωπότητας”, […]
Η μουσική των Bikini Atoll προκαλεί όμοια συναισθήματα με μια ταινία 8mm. Ενώ παραμένει στη βάση της μυστηριώδης και σκοτεινή, ταυτόχρονα έχει τη δύναμη να ακούγεται βελούδινη και εξομολογητική. Το κουαρτέτο από το Λονδίνο, που πήρε το όνομά του από την κοραλλιογενή νήσο που βομβάρδιζαν οι Αμερικανοί με ατομικά όπλα “για το καλό της ανθρωπότητας”, είναι ουσιαστικά το εκφραστικό σχήμα του Joe Gideon, ο οποίος δεν διστάζει να εκδηλώσει έμπρακτα το σεβασμό του για τον τρόπο ερμηνείας του Ian McCulloch, αλλά και για τη μουσική των Echo & The Bunnymen. Και ενώ ο ήχος τους τείνει να ενταχθεί στο post rock, τα στοιχεία από την electronica και το new wave δρουν καταλυτικά προσδίδοντάς του μια δική του ταυτότητα.
Η δομή των συνθέσεων παραπέμπει στους Mogwai και τους Godspeed You Black Emperor! και χαρακτηρίζεται από διαρκή εξέλιξη, που οδεύει σταθερά προς την κορύφωση. Οι προσεγμένοι στίχοι κρύβουν τις απαιτούμενες ανατροπές για την ενίσχυση της κινηματογραφικής ατμόσφαιρας ενός ντεμπούτο που δεν προορίζεται μόνο για ιδιωτικές προβολές.
- ΗΠΑ: Το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα από το 2015
- Πώς θα προστατευτείτε από τις τηλεφωνικές απάτες
- Ο πληθωρισμός κυριαρχεί στην παγκόσμια οικονομία
- Το μήνυμα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας μετά την Ανάσταση
- Wall Street: Νέος δείκτης που σορτάρει την ιδιωτική πίστη
- «Φτάνει με την προσωπική ειδωλολατρία και την ειδωλολατρία του χρήματος», ειπε ο Πάπας Λέων