Μεταξύ του «No More Sweet Music» και του «More Sweet Music», προτιμώ το πρώτο. Η ιδέα που είχε το βελγικό τρίο να κυκλοφορήσει τον πέμπτο του δίσκο σε δύο μορφές, που υποδηλώνονται σαφώς από τους επιμέρους τίτλους τους, προφανώς αποσκοπεί στο να ικανοποιήσει όλους τους φίλους του. Όσοι τους συνέδεσαν με τον trip hop ήχο του Μπρίστολ και τραγούδια όπως τα «Mad About You» και «2 Wicky», θα ξανανιώσουν υπέροχα με τα μελαγχολικά ρομαντικά τοπία των «Music Box» και «Heartbeat», τα οποία αναβιώνουν δημιουργικά τα μέσα της περασμένης δεκαετίας. Ο Alex Callier όμως δεν νοσταλγεί απλώς το παρελθόν, αλλά προχωρά μπροστά με όμορφα τραγούδια, όπως τα «You Love Me To Death» και «Tomorrow», που διακρίνονται από την πεντακάθαρη παραγωγή τους. Οι Hooverphonic έχουν ακόμη τη συνταγή για όμορφη pop με τους ταξιδιάρικους ήχους της κιθάρας του Raymond Geerts και τα υπέροχα φωνητικά της Geike Arnaert, που αποδίδουν εκφραστικά ένα κράμα μυστηρίου και αισθησιασμού.

Ειδήσεις Σήμερα: