Πρόκειται για την πρώτη δισκογραφική δουλειά ενός «ερασιτέχνη» (με την αρχική έννοια του όρου, «εραστής της τέχνης») τραγουδοποιού από την Κάλυμνο, που εργάζεται στο νησί του ως γιατρός. Καταθέτει δεκατρία τραγούδια κι ένα οργανικό, χωρίς ωστόσο ο ίδιος να είναι μουσικός. Στο λιγόλογο -και αφαιρετικό- σημείωμα παρομοιάζει τα κομμάτια του με «φωτογραφίες προσωπικών συγκινήσεων», οι οποίες αποτυπώνονται «με τα υλικά του ήχου και της γραφής». Το υλικό αυτό πήρε τον χρόνο του για να ωριμάσει, ώστε να αισθανθεί και ο ίδιος έτοιμος να το «κοινωνήσει» στον κόσμο. Πολύτιμος συνοδοιπόρος του ο Αντώνης Βεκρής, ο οποίος έχει επιμεληθεί τις ιδιαίτερα εμπνευσμένες ενορχηστρώσεις.
Ακούγοντας κανείς τα κομμάτια νιώθει σαν να ανοίγει μια κρυφή πόρτα, η οποία οδηγεί σ’ έναν πολύχρωμο και μαγικό κόσμο που δεν περίμενε ν’ αντικρίσει. Αρκεί να διαβάσει τους στίχους για να διαπιστώσει τη μεστότητα, την περιεκτικότητα και συνάμα τη λιτότητά τους. Aλλοτε λυρικοί, άλλοτε ενδοσκοπικοί και αδροί και άλλοτε παιχνιδιάρικοι, τολμώ να πω ότι θα μπορούσαν να σταθούν αυτόνομα, ως ποιήματα. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η μουσική. Υφολογικά παραπέμπει στους έντεχνους Έλληνες τραγουδοποιούς και συνθέτες του ’60 και του ’70. Οι μελωδίες ρέουν αβίαστα, ακολουθώντας τη δυναμική του λόγου, χωρίς να τον εγκλωβίζουν σε «τετραγωνισμένες» και «σταμπιλαρισμένες» μελωδικές φόρμες. Σε κάποια από τα κομμάτια έντονες είναι οι αναφορές στην παραδοσιακή και τη λαϊκή μουσική. Καταλυτικό σημείο του δίσκου είναι η ενορχήστρωση, που βασίζεται αποκλειστικά σε ακουστικά όργανα. Όργανα δυτικά συμπράττουν με παραδοσιακά και ξετυλίγουν τις μελωδικές γραμμές με τρόπο πραγματικά απέριττο, ευρηματικό και «καλοζυγισμένο». Η σύνθεση και η αλληλεπίδραση όλων των παραπάνω στοιχείων είναι γοητευτική. Τα κομμάτια δημιουργούν καθένα τη δικιά του ατμόσφαιρα. Κάθε ακρόαση αποκαλύπτει και μια ακόμη πτυχή, φωτίζει ένα ακόμη νόημα, δημιουργεί έναν ακόμη συνειρμό… Τα τραγούδια ερμηνεύουν μια ομάδα τραγουδιστών: η Καίτη Κουλλιά, η Ιωάννα Φόρτη, η Κωνσταντίνα Πουτκάρη, η Μαρία Φωτίου, ο Στάθης Ραφτόπουλος, ο Ανδρέας Σίκκης, ο Παναγιώτης Δρίζος και ο Τιμόθεος Γεωργίου.
Ακούγοντας το γοητευτικό αυτό CD δεν μπόρεσα να αποφύγω τον προβληματισμό: πού βρίσκονται αυτά τα τραγούδια; Πού κρύβεται όλη αυτή η ευαισθησία και η μαστοριά και δεν ακούγεται στο δισκογραφικό στερέωμα; Ποιος θα «συστήσει» αυτά τα τραγούδια σ’ ένα κοινό που έχει εθιστεί να ακούει μηχανικά τη μουσική και να την καταναλώνει αμήχανα; Η απάντηση, σίγουρα, δεν είναι εύκολη. Δεν αρκεί κανείς να παραπέμψει στους κανόνες του μάρκετινγκ για να δικαιολογήσει ένα γενικευμένο κοινωνικό φαινόμενο. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο έρχεται η προσωπική ευθύνη του καθενός, ειδικά στην εποχή της πληροφορίας που ζούμε. Θα πρέπει, δηλαδή, να μην επαναπαύεται σε «ευχολόγια» κατά της «κακής δισκογραφίας», αλλά να έχει τα αφτιά του ανοιχτά και τις αισθήσεις του οξυμένες. Έτσι, μπορεί να γίνει «κοινωνός» (αν είναι άξιος…) κάποιων ακριβών μουσικών, όπως αυτές που περιλαμβάνονται στις «Ηχογραφίες» του Γιάννη Κουλλιά. Γιατί είναι ένα μουσικό έργο που αξίζει να ακούσετε!

Ειδήσεις Σήμερα: