Ελληνόφωνο ροκ μέσα από ένα άλμπουμ συνεπές ως ατμόσφαιρα, αλλά προβληματικό ως περιεχόμενο. Στην πρώτη του δουλειά μετά την οριστική διάλυση των Πυξ Λαξ, ο Μπάμπης Στόκας επιστρατεύει τις επιρροές του -ροκ της δεκαετίας του 1970 και πινελιές από ψυχεδέλεια- και γράφει το στίχο και τη μουσική στα οκτώ από τα δεκατέσσερα track του δίσκου.
Σε επίπεδο μουσικού ύφους πετυχαίνει να διαφοροποιηθεί αισθητά από το συγκρότημα στο οποίο ανήκε. Στο στίχο έχει «κολλήματα»: Λέξεις και σχήματα λόγου που εντυπωσιάζουν μεν, αλλά δεν είναι παρά… εντυπωσιακές λέξεις και σχήματα λόγου. Το συγκρότημα που τον συνοδεύει (Γιώργος Τόλιος, Ασκληπιός Ζαμπέτας, Χρήστος Τσαπραζής, Νίκος Παναγιωτάτος, Γιώργος Θεοδωρόπουλος) συμβάλλει θετικά στο τελικό αποτέλεσμα.
Οι συνθέσεις των μελών του γκρουπ συμβαδίζουν με το στιλ που επέλεξε το πρώην μέλος των Πυξ Λαξ, ενώ ο ήχος που βγάζουν είναι εκείνος μιας δεμένης μπάντας με κοινό όραμα.