Love And Youth – Κριτική

Μπορεί η καταγωγή από μόνη της να εμποδίσει κάποιον να γίνει διάσημος; Άκου λέει! Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Jenny Wilson, από τη Σουηδία. Αν ήταν Βρετανίδα ή Αμερικανίδα, κατά προτίμηση από κάποια τρέντι μητρόπολη της ποπ κουλτούρας, όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη ή το Λος Άντζελες, θα είχαμε βαρεθεί να ακούμε και να διαβάζουμε γι’ αυτή. Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, ακόμη και ένας εξπέρ του google μετά βίας θα καταφέρει να εντοπίσει κάποια στοιχεία για τη Wilson, και από αυτά τα περισσότερα στην προσωπική της ιστοσελίδα (www.jennywilson.net). Εκτός Σκανδιναβίας οι μόνοι που φαίνεται να την έχουν ανακαλύψει είναι το αμερικανικό περιοδικό Nylon και το blog «it’s a trap!». Οπότε, σκόπιμο είναι να προτάξουμε κάποια βιογραφικά στοιχεία.
Η Jenny Wilson γεννήθηκε το 1975 σε ένα μικρό χωριό του σουηδικού νότου. Έπειτα από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες να διοχετεύσει τη δημιουργικότητά της στο γραπτό λόγο και τη σκηνοθεσία, στράφηκε στα είκοσι χρόνια της στη μουσική και στο τραγούδι. Το 1997 υπήρξε εκ των ιδρυτικών μελών του κουαρτέτου ηλεκτρικής μουσικής First Floor Power, που κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ, το «There Is Hope» (2001) και το «Nerves» (2003). Με το «Love And Youth» εγκαινίασε τη σόλο καριέρα της.
Πρόκειται για μια δουλειά κυριολεκτικά προσωπική σε κάθε επίπεδο, αφού τα πάντα πέρασαν από τα χέρια της: σύνθεση, στίχοι, τραγούδι, ερμηνεία όλων των οργάνων, παραγωγή και τεχνική επεξεργασία. Η ίδια περιγράφει τα κομμάτια της ως «συνδυασμό τραγουδιών και διηγημάτων με συστατικά όπως: έρωτας, καυγάδες, απελπισία, ηλεκτρικές κιθάρες, δραματικές χορωδιακές κλιμακώσεις και βιμπράφωνα». Είναι καλή; Ναι, είναι πολύ καλή. Πρεσβεύει μια μεταμοντέρνα pop με υψηλό δείκτη ευφυΐας και μινιμαλιστικό ντιζάιν, το μυστικό για τη δραστικότητα της οποίας κρύβεται ακριβώς στην απλότητά της.
Φύσει και θέσει ανένταχτη σε πολιτιστικά στερεότυπα, η μουσική της Wilson πριμοδοτεί τη θεατρικότητα έναντι της κενής πόζας ή της μόδας και ως κεντρική της ιδέα έχει την επιθυμία να δημιουργήσει «ένα ολόκληρο κόσμο, όχι αποκλειστικά μουσικό· τα πάντα οφείλουν να βρουν την αρμόζουσα θέση μέσα στον κόσμο αυτό, ο οποίος περιέχει τη μουσική».
Τόσο καλή, και όμως τόσο αφανής. Μόνο και μόνο επειδή είναι Σουηδέζα. Υπάρχει ελπίδα πάντως. Οι Abba δηλαδή πώς τα κατάφεραν;