Nobody΄s Sweetheart – Κριτική
Η Sandy Dillon εγκλωβίστηκε στη δεκαετία του ’80. Τότε που οι πιο αισιόδοξοι μιλούσαν για μια νέα ντίβα και ο Mick Ronson αναλάμβανε να ξεδιπλώσει το εκκεντρικό ταλέντο της με τρόπο προσιτό στο ευρύ κοινό. Τα προβλήματα όμως με τις δισκογραφικές εταιρείες, σε συνδυασμό με το θάνατο του συνεργάτη και συζύγου της Steve Bywaters, φάνηκαν να την καταδικάζουν σε πρώιμο τέλος, μέχρι που ήρθε το «Nobody’s Sweetheart». Στο εξής η Sandy δεν χαρίζεται σε κανέναν, απολαμβάνει την -υπερβολική- σύγκρισή της με την P.J. Harvey και αναβιώνει έξυπνα το παρελθόν που δεν μπόρεσε να φέρει εγκαίρως στην επιφάνεια. Η φωνή της είναι το πιο απρόβλεπτο στοιχείο του δίσκου κι αυτό γίνεται αντιληπτό από τον εντυπωσιακό πρόλογο του «Feel The Way I Do», το «A Girl Like Me» και το «It Must Be Love» με το sample του Arthur Lee (των Love) από το «Red Telephone», όπου θυμίζει την Danielle Dax, αλλά και το περίφημο αλά Kate Bush «Shoreline».
- Ουκρανία: Εκρήξεις και πυρκαγιές στο Κίεβο καθώς η Ρωσία εξαπολύει νέα μαζική επίθεση
- Ειρηνικός: Αλλοι δύο νεκροί από πλήγματα των ΗΠΑ εναντίον ταχύπλοου
- Στα «Νέα Σαββατοκύριακο»: «Σιγά μη φοβηθώ!..»
- Στο… εδώλιο η Google με αντιμονοπωλιακή αγωγή
- Μελάνια Τραμπ: Οργανώνει ιδιωτική προβολή στον Λευκό Οίκο για ντοκιμαντέρ με τη ζωή της
- Νταβός: Η επιστροφή σε έναν κόσμο που αλλάζει – Απολογισμός του Politico
