Nobody΄s Sweetheart – Κριτική
Η Sandy Dillon εγκλωβίστηκε στη δεκαετία του ’80. Τότε που οι πιο αισιόδοξοι μιλούσαν για μια νέα ντίβα και ο Mick Ronson αναλάμβανε να ξεδιπλώσει το εκκεντρικό ταλέντο της με τρόπο προσιτό στο ευρύ κοινό. Τα προβλήματα όμως με τις δισκογραφικές εταιρείες, σε συνδυασμό με το θάνατο του συνεργάτη και συζύγου της Steve Bywaters, φάνηκαν […]
Η Sandy Dillon εγκλωβίστηκε στη δεκαετία του ’80. Τότε που οι πιο αισιόδοξοι μιλούσαν για μια νέα ντίβα και ο Mick Ronson αναλάμβανε να ξεδιπλώσει το εκκεντρικό ταλέντο της με τρόπο προσιτό στο ευρύ κοινό. Τα προβλήματα όμως με τις δισκογραφικές εταιρείες, σε συνδυασμό με το θάνατο του συνεργάτη και συζύγου της Steve Bywaters, φάνηκαν να την καταδικάζουν σε πρώιμο τέλος, μέχρι που ήρθε το “Nobody’s Sweetheart”. Στο εξής η Sandy δεν χαρίζεται σε κανέναν, απολαμβάνει την -υπερβολική- σύγκρισή της με την P.J. Harvey και αναβιώνει έξυπνα το παρελθόν που δεν μπόρεσε να φέρει εγκαίρως στην επιφάνεια. Η φωνή της είναι το πιο απρόβλεπτο στοιχείο του δίσκου κι αυτό γίνεται αντιληπτό από τον εντυπωσιακό πρόλογο του “Feel The Way I Do”, το “A Girl Like Me” και το “It Must Be Love” με το sample του Arthur Lee (των Love) από το “Red Telephone”, όπου θυμίζει την Danielle Dax, αλλά και το περίφημο αλά Kate Bush “Shoreline”.
- ΗΠΑ: Το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα από το 2015
- Πώς θα προστατευτείτε από τις τηλεφωνικές απάτες
- Ο πληθωρισμός κυριαρχεί στην παγκόσμια οικονομία
- Το μήνυμα του Πρόεδρου της Δημοκρατίας μετά την Ανάσταση
- Wall Street: Νέος δείκτης που σορτάρει την ιδιωτική πίστη
- «Φτάνει με την προσωπική ειδωλολατρία και την ειδωλολατρία του χρήματος», ειπε ο Πάπας Λέων