Εν αρχή ην ο σκιτσογράφος Φρανκ Μίλερ. Ο «ανήθικος» κόσμος του είδε το φως της δημοσιότητας τη δεκαετία του 1990, σε μια σειρά άλμπουμ με γενικό τίτλο «Sin City». Οι ιστορίες που είχε επινοήσει διαδραματίζονταν σε μια πόλη, όπου η διαφθορά προερχόταν από όλες τις μορφές εξουσίας. Αστυνομικοί, πολιτικοί και κληρικοί είτε χρησιμοποιούσαν άνομα μέσα για να αναρριχηθούν είτε χρηματίζονταν είτε επιδίδονταν σε ακραίες διαστροφές: φόνους, βασανισμούς, παιδεραστία, κανιβαλισμό. Όλοι αυτοί τιμωρούνταν όπως τους άξιζε. Όχι από ήρωες με σούπερ ικανότητες, όπως ο Daredevil ή η Ηλέκτρα (επίσης δημιουργίες του Μίλερ), αλλά από ανθρώπους με πείσμα, με αποθέματα αντοχής, αλλά και με ψήγματα ηθικής σε έναν ανήθικο κόσμο.
Καιρό ο Φρανκ Μίλερ αντιστεκόταν στην ιδέα μιας μεταφοράς της «Αμαρτωλής Πόλης» στο σινεμά. Μολονότι είχαν προηγηθεί επιτυχημένες παραγωγές τέτοιου τύπου (ο «Ντικ Τρέισι», για παράδειγμα), δεν τον γοήτευε η ιδέα ηθοποιών με μακιγιάζ και με προσθετικά. Δέχτηκε, όταν τον πλησίασε ο Τεξανός σκηνοθέτης του «Desperado», Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ. Του πρότεινε να σκηνοθετήσουν από κοινού τρεις ιστορίες από την επιτυχημένη σειρά κόμικς και του έδειξε ένα πεντάλεπτο που είχε γυρίσει με δικά του έξοδα. Είναι η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας.
Το κινηματογραφικό «Sin City» χρωστά τα πάντα στο εικαστικό του μέρος. Νομίζεις ότι το φιλμ έχει σχεδιαστεί καρέ καρέ με το πενάκι. Οι ηθοποιοί είναι απόλυτα πειστικοί ως κόμικς ήρωες, οι χώροι είναι οικείοι και ταυτόχρονα απόκοσμοι, οι γωνίες λήψης αποδίδουν εκπληκτικά την εξωπραγματική προοπτική των κόμικς, ενώ ανατριχιαστικές λεπτομέρειες (ένα χέρι που κόβεται, πηχτό αίμα που αναβλύζει από σώματα) αποτελούν πιστή αντιγραφή του πρωτοτύπου. Φυσικά, δεν έχουμε να κάνουμε με ρεαλιστικό σινεμά, γι’ αυτό και οι όποιες αντιρρήσεις σχετικά με την ωμή βία ή το σαθρό υπόβαθρο των ιστοριών περιττεύουν. Λάτρης του επιφανειακού και του χαβαλέ, ο Ροντρίγκεζ δημιουργεί με ζωντανά υλικά ένα κινηματογραφικό κόμικς, καλώντας το θεατή να ταξιδέψει σε ένα σκοτεινό, ασπρόμαυρο κόσμο της φαντασίας και εντυπωσιάζοντας με την πρωτοτυπία και με την τεχνική αρτιότητα του εγχειρήματός του.
Στην ψηφιακή του μορφή το «Sin City» είναι «το κάτι άλλο». Το γεγονός ότι δημιουργήθηκε με ψηφιακά μέσα (κάμερες υψηλής ευκρίνειας και περαιτέρω ψηφιακή επεξεργασία της εικόνας) επιτρέπει τη μεταφορά του σε DVD κατά τον πιο ιδανικό τρόπο. Η ασπρόμαυρη αναμορφική εικόνα αποδίδει το πρωτότυπο σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια και στην κάθε του λεπτομέρεια: σκληρά κοντράστ, απόλυτο μαύρο, εκτυφλωτικό λευκό, βροχή που χαρακώνει την οθόνη, επιλεκτική χρήση του χρώματος (ένα κατακόκκινο φουστάνι, ένας άνθρωπος με κίτρινη σάρκα και με κίτρινο αίμα), εξαιρετική αίσθηση τρισδιάστατου. Σε άριστα επίπεδα κινείται και ο ήχος, με τους διαλόγους κεντραρισμένους, με σαφή αίσθηση των ηχητικών εφέ από τα περιφερειακά κανάλια και με τις φωνές των αντρών αφηγητών να υποβάλλουν στο θεατή ένα κλίμα απειλής και τιμωρίας.
Τα έξτρα (ελληνικά μενού και ελληνικοί υπότιτλοι) είναι το αδύναμο κομμάτι της έκδοσης. Θα περίμενε κανείς δύο δίσκους με άφθονο πρόσθετο υλικό. Αντ’ αυτού έχουμε μονό δισκάκι, με το κυρίως πρόγραμμα να συνοδεύεται από μια δεκάλεπτη ξενάγηση στο παρασκήνιο του φιλμ.

Ειδήσεις Σήμερα: