Illinois – Κριτική

Το «Illinois» είναι το δεύτερο -μετά το «Michigan» του 2003- μέρος της φιλόδοξης σειράς «50 States», στο πλαίσιο της οποίας ο Sufjan Stevens έχει προαναγγείλει την κυκλοφορία 50 θεματικών άλμπουμ, ενός για κάθε πολιτεία των ΗΠΑ. Ο τριαντάχρονος τραγουδοποιός και ερμηνευτής, που γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ αλλά είναι μόνιμα εγκατεστημένος στο Μπρούκλιν, υπογράφει όλες τις συνθέσεις και παίζει ο ίδιος τα περισσότερα όργανα, από ακουστική κιθάρα, πιάνο και μπάντζο μέχρι όμποε, βιμπράφωνο και ακορντεόν. Η μουσική και στιχουργική θεματική διαμορφώθηκε έπειτα από μεθοδική μελέτη προσωπικοτήτων όπως ο ποιητής Carl Sandburg, o κατά συρροή δολοφόνος John Wayne Gacy Jr και o πρόεδρος Abraham Lincoln, ενώ στις διαρκείς στιλιστικές μεταπτώσεις (ακουστικές μπαλάντες, εναλλακτική country, μίνι-οπερέτες, ασκήσεις μινιμαλισμού) εμφανής είναι η επιρροή καλλιτεχνών όπως οι Nick Drake, Van Dyke Parks, Bonnie «Prince» Billy, Todd Rundgren, Elliott Smith και John Philip Sousa. Όλη αυτή η επιμελημένη πολυπλοκότητα, σε συνδυασμό με την έντονα εγκεφαλική προσέγγιση, αφαιρεί πόντους από την αμεσότητα, αυτό όμως είναι κάτι που αίρεται με επανειλημμένες ακροάσεις.