Hotel – Κριτική

Καλές μου φίλες και καλοί μου φίλοι γεια σας και πάλι. Ο Moby είμαι, δεν πιστεύω να με ξεχάσατε! Είναι αλήθεια ότι έχουν περάσει δυο τρία χρονάκια από το προηγούμενο δισκογραφικό μας ραντεβού, αλλά κάτι τα ραδιόφωνα που λατρεύουν τα τραγούδια μου, κάτι τα ριμίξ, κάτι οι συναντήσεις μας στα φεστιβάλ (μέχρι και περιοδεία με τον Bowie έκανα), κάτι το αντιπολεμικό σινγκλ που ηχογράφησα με τους Public Enemy, κάτι οι συχνές πυκνές αναφορές του Τύπου στην αφεντιά μου (τα πήρα στο κρανίο με τη λάσπη που μου πέταξε ο απαράδεκτος ο Eminem, αλλά να ξέρετε ότι του τη φυλάω), ε, δεν μπορείτε να πείτε, διατηρήσαμε μια καλή επαφή.
Για το «Hotel», το νέο καμάρι της προσωπικής μου δισκογραφίας, είμαι σίγουρος ότι ήδη ξέρετε πολλά από τα δημοσιεύματα από τα οποία τον τελευταίο καιρό αντλούσατε ειδήσεις για τη δημιουργία του. Ξέρετε, το ηχογράφησα αποκλειστικά στο στούντιο που έχω διαμορφώσει στο σπίτι μου στη Νέα Υόρκη. Μου άρεσε αυτό. Αφού βοηθά η τεχνολογία γιατί να τραβιέσαι και να χάνεις χρόνο και χρήμα; Χώρια που έκανα σχεδόν τα πάντα από μόνος μου: ούτε μπερδεμένα χρονοδιαγράμματα ούτε τσακωμοί με δύστροπους συνεργάτες ούτε τίποτε. Η μόνη βοήθεια που ζήτησα ήταν από τη Laura Brown στα φωνητικά και από τον Scott Frassetto στα ντραμς.
Όσον αφορά στον ήχο τώρα, στο ύφος συνολικά δηλαδή, δεν σας κρύβω ότι τα περισσότερα από τα 14 τραγούδια έχουν μια διάθεση νοσταλγική. Γράφοντάς τα είχα στο μυαλό μου τα χρόνια του new wave· θυμάστε, τότε γύρω στο 1980, που μας μάγευε η μελαγχολική περηφάνια των γκρουπ της Factory και της «σκηνής του Λίβερπουλ». Έκανα μάλιστα και μια διασκευή στο «Temptation» των New Order. Είναι καλή, να την ακούσετε, και μη δίνετε βάση στους κουλτουριάρηδες της Guardian που τη χαρακτήρισαν «ανώδυνο chill-out» και έβαλαν στο δικό μου το δίσκο δύο αστεράκια. Άκου δύο αστεράκια! Μήπως νομίζουν ότι ξέρουν τη μουσική καλύτερα από μένα; Τότε τους περιμένω να έρθουν να γράψουν κανένα τραγούδι της προκοπής! Αμ, ο Andy Gill, που τον συμπαθώ κιόλας από παλιά; Κάτι ήξεις αφήξεις έγραψε στην Independent: του άρεσε το ένα αλλά του μύριζε το άλλο, και μου έθαψε ο μπαγάσας και το «Spiders», το φόρο τιμής στον ήρωά μου τον Bowie -για τον οποίο με την ευκαιρία ξαναλέω ότι κανένας από τους δίσκους που αγαπάμε δεν θα ακουγόταν ίδιος χωρίς τη δική του επιρροή.
Ουφ, συγχύστηκα! Μια στιγμή να πιω μια γουλιά ανθρακούχο νερό (ε, ναι, παραμένω πάντα χορτοφάγος και φανατικός της υγιεινής ζωής) και επανέρχομαι στο «Hotel». Που λετε, εκτός από τις post-punk αναφορές ανακάτεψα βέβαια και άλλα πράγματα: house-blues υβρίδια όπως εκείνα του «Play», techno με ταραγμένα ηλεκτρονικά ντραμς και κάθιδρα σίνθι, και άλλα παντρολογήματα του rock με την electronica από εκείνα που ξέρετε πόσο μου αρέσουν.
Τέλος, δεν έχασα την ευκαιρία να τα χώσω στους συμπατριώτες μου τους Αμερικάνους με τραγούδια «σημαδεμένα από τη βαθιά κοινωνική και ιδεολογική αναταραχή της σύγχρονης Αμερικής» όπως ωραία τα περιέγραψαν τα παιδιά της Mute στο δελτίο Τύπου. Τι να το κάνεις όμως· ο John Kerry, που τον υποστήριξα δυναμικά στην προεκλογική του εκστρατεία, δεν βγήκε πρόεδρος οπότε το τοπίο δεν το βλέπω να αλλάζει.
Αυτά! Πλατίασα λίγο, αλλά μου είχατε λείψει τόσο καιρό. Περισσότερα στα τραγούδια του «Hotel»!