Στο σύνολό της η γενιά συγκροτημάτων της κιθαριστικής pop/rock που διαδέχτηκε τους Oasis και τους Blur (Doves, Travis, Coldplay, Stereophonics, Badly Drawn Boy, Elbow) φρόντισε εξαρχής να ξεκαθαρίσει ότι δεν ζήλευε τη μάταιη δόξα των ποπ σταρ. Ειδικότερα οι Doves είναι ένα από τα λίγα συγκροτήματα που κατάφεραν να γίνουν γνωστά χάρη στη δύναμη των τραγουδιών τους και μόνο, χωρίς εκβίαση της δημοσιότητας ή μετατροπή της προσωπικής ζωής τους σε πρωτοσέλιδο.
Το «Some Cities» -τρίτο άλμπουμ του τρίο από το Μάντσεστερ μετά τα «Lost Souls» (2000) και «The Last Broadcast» (2002)- είναι λιγότερο μεγαλεπήβολο από τα προηγούμενα αλλά και περισσότερο ποικίλο. Τα άλλοτε μελαγχολικά και άλλοτε φωτεινά μελωδικά ψυχεδελικά προφίλ αποτελούν πάντα το κύριο χαρακτηριστικό των συνθέσεων, με τη διαφορά ότι πλέον έχουμε να κάνουμε με μικρότερα σε διάρκεια τραγούδια, με υπερεπάρκεια συνοδευτικών γυναικείων φωνητικών, με πιο έντονες επιρροές από τη soul των 60s και με λιγότερο εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών μουσικών οργάνων και εφέ.
Μια άσκηση καλλιτεχνικής ισορροπίας ανάμεσα στο ρομαντισμό και το ρεαλισμό, στην εκκεντρικότητα και το κοινό pop γούστο, στα a cappella φωνητικά και σε έγχορδα σαμπλαρισμένα από ηχογραφήσεις του Ryuichi Sakamoto, το «Some Cities» καταφέρνει να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του μέσω μιας αισθητικής ποικιλίας που δεν υπονομεύει την εστίαση και την ενότητα του όλου εγχειρήματος. Μέρος των ευσήμων κερδίζει ο Ben Hillier, γνωστός από τις συνεργασίες του με τους Blur και Elbow, που συνυπογράφει την παραγωγή ενός άλμπουμ με το οποίο επιβεβαιώνεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος των Doves στις εξελίξεις της σύγχρονης pop και rock μουσικής.

Ειδήσεις Σήμερα: