Στον τρίτο του δίσκο φτάνει ο Κώστας Λειβαδάς, αναπαράγοντας το ευχάριστο ποπ/ροκ κλίμα που χαρακτηρίζει τις δουλειές του. Εδώ υπογράφει τη μουσική και το στίχο στα εννιά από τα δώδεκα track. Συνυπογράφει ένα τραγούδι με τον Οδ.Τσάκαλο, μελοποιεί ένα ποίημα του Πολέμη και διασκευάζει τη σύνθεση των Ξυδάκη-Γκόνη «Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία». Υπάρχει ποικιλία στο άλμπουμ: μικρά φλερτ με το ρετρό, με το δημοτικό, με τη μπαλάντα. Ως σύνολο ωστόσο δύσκολα σε συνεπαίρνει.
Μολονότι ο τραγουδοποιός διαθέτει ιδέες και αισθητική, καταλήγει διαρκώς σε ένα εύπεπτο αποτέλεσμα, που έχει αποδέκτη το ευρύ νεανικό κοινό. Ίσως φταίει η αγωνία του σουξέ και του play list των ραδιοφωνικών σταθμών. Ίσως πάλι υπάρχει μια «κατάρα» που θέλει τις μεγάλες του επιτυχίες («Πιάσε με», «Μοίρα μου έγινες», «Φρέσκο Χιόνι» κ.ά.) να τις λένε άλλοι. Ξεχωρίζει το τραγούδι «Μ΄ ένα χτύπημα».

Ειδήσεις Σήμερα: