Η ιστορία της «Τζοκόντας» αρχίζει στη Νέα Υόρκη του 1963. Σύμφωνα με το σημείωμα του Μάνου Χατζιδάκι, ο ίδιος παρακολουθούσε μια παρέλαση στην 5η Λεωφόρο, όταν την προσοχή του τράβηξε μια γυναικούλα που περπατούσε μοναχή «με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ό,τι συνέβαινε γύρω της, χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει…». Την ακολούθησε, την έχασε. Στάθηκε μπροστά σε ένα βιβλιοπωλείο. Στη βιτρίνα υπήρχε ένα βιβλίο για τον Ντα Βίντσι. Στο εξώφυλλο η Τζοκόντα. Κάπως έτσι γεννήθηκε ένα από τα κορυφαία έργα της σύγχρονης έντεχνης μουσικής -σήμερα πλέον κλασικό. «Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ΄ ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων», καταλήγει το εισαγωγικό σημείωμα. «Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες τη μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι και ένας μονόλογός της και όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί».
Το αρχικό σχέδιο για τη «Τζοκόντα» προέβλεπε τραγούδια που θα έλεγε στο Παρίσι η Ζακλίν Ντανό. Τελικά, τον Απρίλιο του 1965, ο Χατζιδάκις ηχογράφησε στη Νέα Υόρκη δώδεκα τραγούδια μόνο με ορχήστρα, σε παραγωγή του Κουίνσι Τζόουνς. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Αμερική, στην ετικέτα της Fontana. Λίγο αργότερα βγήκε και στην Ελλάδα (Columbia), αλλά με δέκα track: Είχαν αφαιρεθεί οι «Αθλητές» και ο «Στρατιώτης». Λέγεται ότι τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας πούλησε παγκοσμίως περίπου 500.000 δίσκους.
Μολονότι το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» (έργο 22) αποδείχτηκε από τα πλέον δημοφιλή ελληνικά άλμπουμ (υπολογίζεται ότι έχει πουλήσει πάνω από 3.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως), στην ψηφιακή του μορφή δεν ευτύχησε. Η πρώτη έκδοση σε CD προήλθε από μονοφωνική μήτρα, η οποία υπέστη διεύρυνση (ψευδοστέρεο). Ο ίδιος ήχος, επεξεργασμένος στα 96 KHz/24 bit, υπήρχε και στη δεύτερη έκδοση (1998). Πέρσι, ο Χρίστος Χατζηστάμου και το στούντιο Athens Mastering -υπεύθυνοι μεταξύ άλλων για το remastering και άλλων έργων του Χατζιδάκι- ανέλαβαν την αποκατάσταση του έργου, με αφετηρία ένα δίσκο βινυλίου που βρέθηκε σε καλή κατάσταση. Το LP δοκιμάστηκε σε αρκετά πικάπ. Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ένα Technics SP-10. Ο ήχος πέρασε από αναλογικά φίλτρα, ώστε τα όργανα να «ζωντανέψουν», ενώ η επεξεργασία έγινε με την τεχνολογία 96 KHz/24 bit. Για την αποθορυβοποίηση χρησιμοποιήθηκε το πρόγραμμα No Noise της Sonic Solutions. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό για ηχογράφηση που έγινε πριν από σαράντα χρόνια. Το ηχόχρωμα κάθε οργάνου έχει αποκατασταθεί και παράλληλα ο ήχος έχει διατηρήσει τη ζεστασιά του βινυλίου.
Η καινούργια «Τζοκόντα», στερεοφωνική και με το αυθεντικό της εξώφυλλο, κυκλοφορεί τώρα σε CD και σε βινύλιο 200 γραμμαρίων, σε περιορισμένο αριθμό αριθμημένων αντιτύπων. Καθεμιά έκδοση περιέχει το σημείωμα του συνθέτη, ενώ το CD συνοδεύεται από δίγλωσσο φυλλάδιο με φωτογραφίες και βιογραφικό του Μ.Χατζιδάκι.

Ειδήσεις Σήμερα: