Στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ABC κατέλαβε μια από τις πρώτες θέσεις στην τηλεθέαση, χάρη στο «S.W.A.T.». Μια αστυνομική σειρά με ήρωες πέντε άριστα εκπαιδευμένους αστυνομικούς. Αναλάμβαναν δράση μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και πάντα έβγαζαν ασπροπρόσωπο το Σώμα, εξουδετερώνοντας επικίνδυνους ληστές, τρομοκράτες, αλλά και απελπισμένους πολίτες ή μέλλοντες αυτόχειρες που απειλούσαν την τάξη. Η επιτυχία της σειράς είχε να κάνει κυρίως με το ρεαλισμό. Οι μεν πρωταγωνιστές υποδύονταν καθημερινούς χαρακτήρες, που η αποτελεσματικότητά τους ήταν προϊόν εκπαίδευσης, η δε δράση περιοριζόταν στα όρια του εφικτού και του αληθοφανούς. Τριάντα σχεδόν χρόνια αργότερα, η ιδέα του «S.W.A.T.» (Special Weapons And Tactics) μετακομίζει στη μεγάλη οθόνη και γίνεται μια ευχάριστη αστυνομική περιπέτεια.
Το φιλμ ξεκινά εντυπωσιακά. Μια ληστεία εις βάρος τράπεζας βρίσκεται σε εξέλιξη και οι Ειδικές Δυνάμεις καλούνται να εξουδετερώσουν τους οπλισμένους ληστές. Στη συνέχεια παρακολουθούμε τη συγκρότηση και την εκπαίδευση της ομάδας S.W.A.T., ενώ στο δεύτερο μέρος «ανάβουν τα αίματα», με καταδιώξεις και πιστολίδι στους δρόμους της αμερικανικής μεγαλούπολης. Μολονότι η ταινία ακολουθεί όλα τα στερεότυπα του είδους, δεν πρόκειται για μια ακόμα «χάρτινη» χολιγουντιανή παραγωγή. Η «Επίλεκτη Ομάδα Κρούσης», όπως αποδόθηκε στα ελληνικά ο τίτλος, έχει ανάσες, σκιαγραφεί χαρακτήρες και αφήνει χώρο για να αναπτυχθούν οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της ομάδας. Όσο για τα εφέ, αυτά υπηρετούν τη δράση, ακόμα και όταν ξεπερνούν λίγο τα όρια, όπως η σκηνή με το Lear Jet που προσγειώνεται σε γέφυρα της πόλης. Όμως, η εικόνα χωρίς τον ήχο είναι μισή ταινία. Και στον τομέα των ηχητικών εφέ, οι ειδικοί φρόντισαν για δυνατές συγκινήσεις.
Υπάρχουν σκηνές που οι ήχοι σε κάνουν να σκύβεις ασυναίσθητα το κεφάλι. Υπάρχουν άλλες στις οποίες κοιτάς ξαφνιασμένος αριστερά ή δεξιά. Υπάρχει όμως και κάτι που λίγες φορές έχουμε αισθανθεί σε ταινία. Ηχητικό περιβάλλον που «περιστρέφεται» μαζί με την κάμερα. Στη σεκάνς της ληστείας, εκεί όπου «καίγεται το πελεκούδι» από πυροβολισμούς, η μηχανή κάνει στροφή 180 μοιρών γύρω από τους ηθοποιούς. Ο ήχος ακολουθεί την εικόνα, με αποτέλεσμα τα ηχητικά της συγκεκριμένης σκηνής να «γυρίζουν» γύρω από το θεατή όσο διαρκεί και η περιστροφή της μηχανής.
Η ηχοληψία και ο σχεδιασμός της μπάντας είναι το πιο ενδιαφέρον από τα ντοκιμαντέρ του πρόσθετου υλικού που συνοδεύει το δίσκο. Εκεί μαθαίνουμε ότι οι τεχνικοί ηχογράφησαν σε επιλεγμένες τοποθεσίες και σε οκτώ διαφορετικά κανάλια τον κρότο κάθε όπλου χωριστά. Στη συνέχεια επεξεργάστηκαν τον ήχο, ώστε να ακούγεται όσο το δυνατόν πιο πειστικά, και ταίριαξαν τις ηχογραφήσεις με τη δράση. Στην ίδια ενότητα ο χρήστης μπορεί να ακούσει την ηχητική ανάλυση συγκεκριμένων σκηνών, στα έξι διακριτά κανάλια της αυθεντικής μπάντας. Χρησιμοποιώντας το πλήκτρο audio του τηλεκοντρόλ, έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει τη σκηνή σε τέσσερις διαφορετικές εκδοχές: μόνο με πυροβολισμούς, μόνο με τους ήχους από τις σφαίρες που εξοστρακίζονται, μόνο με τα υπόλοιπα ηχητικά ή όλη τη μίξη.
Προσθέστε το καλό καστ, τη μετρημένη σκηνοθεσία, τις εξίσου μετρημένες ερμηνείες και την κορυφαία ποιότητα που διακρίνει τους δίσκους της Columbia, και θα έχετε ένα «πακέτο διασκέδασης», που δεν διεκδικεί δάφνες ως προς το πρωτότυπο του θέματος, αλλά σε κάνει να περνάς καλά όση ώρα διαρκεί.

Ειδήσεις Σήμερα: