Είναι δυνατόν η αισιοδοξία να κάνει κακό; Κατά κάποιον τρόπο η απάντηση στην περίπτωση του «I’ve Been Gone – Letter One» είναι καταφατική. Μη βιαστείτε όμως να οδηγηθείτε σε συμπεράσματα. Κατ’ αρχάς, έχουμε το δεδομένο ότι το συγκρότημα από το Bergen της Νορβηγίας άφησε κατά μέρος την πανέμορφη εσωστρέφεια και τα σκοτεινά μονοπάτια των «The Driver Is Dead» (2000) και «Lean That Way Forever» (2002), ακολουθώντας φωτεινότερες διαδρομές. Υπάρχει και εδώ ως βάση η ελαφρώς μελαγχολική rock οπτική των Velvet Underground, και ειδικότερα του Lou Reed, αλλά οι κιθάρες οδηγούν τελικά τον ήχο στην παραδοσιακή χαρμολύπη της pop. Το όλο θετικό συναίσθημα πηγάζει και από τις ιστορίες που τραγουδούν οι Mona Mork και Patrick Lundberg, στις οποίες παρεμβάλλονται με χιούμορ φαντάσματα, πειρατές, λυπημένα κορίτσια και προσκυνητές. Αν και οι φόρμες ακούγονται δελεαστικές στην απλότητά τους δημιουργώντας έναν καλό δίσκο, διαφαίνεται η απουσία της δημιουργικής αίσθησης της μοναξιάς που δε γεννά μιζέρια, χάρη στην οποία η μουσική τους αποκτούσε περισσότερη αμεσότητα.

Ειδήσεις Σήμερα: