Sans Souci – Κριτική

Το ηλεκτρικό τσέλο του Αμερικανού Eric Longsworth, το ακορντεόν του Γάλλου Daniel Mille και τα κρουστά του Καναδού Pierre Tanguay παρέχουν την πρώτη ύλη για να πλαστούν τα ηχητικά τοπία των δέκα συνθέσεων του «Sans Souci». Εκείνο που χαρακτηρίζει και τους τρεις σολίστες είναι η τάση να «επανεφεύρουν» τα μουσικά τους όργανα. Ο Longsworth αντικαθιστά την κλασική παράδοση με τον ελεύθερο συντονισμό του ηλεκτρικού τσέλο, σε μια ιδιαίτερα προσωπική ερμηνευτική προσέγγιση που υλοποιείται με «χάδια», νυγμούς ή χτυπήματα των χορδών – σαν να επρόκειτο δηλαδή για κρουστό όργανο. Ο Mille, πάλι, μεταχειρίζεται το ακορντεόν σχεδόν ως πνευστό, εκμαιεύοντας ήχους που ομοιάζουν σε σαξόφωνο, σε μια προσέγγιση που χρωστά πολλά στην jazz παράδοση. Τέλος, ο Tanguay παρέχει το συνεκτικό ιστό που επιτρέπει στους Longsworth και Mille τις περιπετειώδεις τους αποκλίσεις χωρίς το φόβο της αποξένωσης από την κοινή ερμηνευτική προσπάθεια. Ευαίσθητη αλλά και προσβάσιμη μουσική, με συναισθηματική ένταση, με ερμηνευτική ανεξαρτησία αλλά και με πλούσια μελωδικότητα.