Ακούσματα από τη δημοτική μουσική (κυρίως από αρβανίτικα και ποντιακά τραγούδια), συνδυασμένα με σύγχρονους ηλεκτρικούς ήχους, κουβαλά στις αποσκευές του ο Σούλης Λιάκος από τη Βέροια. Στο πρώτο του αυτό άλμπουμ δεν πρωτοτυπεί ως προς τη φόρμα. Ανάλογα παντρέματα έχουν επιχειρήσει στο παρελθόν ο Ζιώγαλας, οι Κατσιμιχαίοι ή ο Φάμελλος. Εντούτοις, το ενδιαφέρον στοιχείο στην περίπτωσή του είναι μια γόνιμη «τρέλα» που διατρέχει την όλη δουλειά και την κάνει ελκυστική. Μολονότι χρησιμοποιεί δοκιμασμένα υλικά, καταφέρνει να προσδώσει στο σύνολο φρεσκάδα και να κρατά διαρκώς μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τρυφερότητα και το διονυσιασμό.
Τα όμορφα στιχάκια (Η φωνή μου ακουμπάει στην ελιά/Και τυλιγμένη στην προβιά/Ξεχειμωνιάζει) και η παιχνιδιάρικη διάθεση του Δ.Ζερβουδάκη χρεώνονται στα «συν» του δίσκου. Μια πιο εμπνευσμένη ενορχήστρωση και περισσότερο «κέντημα» στη μίξη ή στις ερμηνευτικές αποχρώσεις ίσως να οδηγούσαν το εγχείρημα σε άλλες σφαίρες.

Ειδήσεις Σήμερα: