Show Me Your Tears – Κριτική

Ο Frank Black μου θυμίζει πολύ τον David Thomas και τον Bob Mould· ίσως όχι τόσο πολύ σε ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική καθενός όσο σε ό,τι έχει να κάνει με τη στάση, το προσωπικό σύστημα αξιών, την αντίληψη του τι ακριβώς σημαίνει να ανήκεις σε ένα χώρο που εσύ επέλεξες, και να τιμάς και να υπηρετείς το χώρο αυτό με συνέπεια. Όπως ο πρώην-Pere Ubu Thomas και ο πρώην-Husker Du Mould, έτσι και ο πρώην-Pixies Black είναι ένας πολύπειρος βετεράνος των 80s, ένας από τους πρωτεργάτες στο χτίσιμο των πολύκροτων μετά-το-punk αμερικανικών ήχων, που, όταν η «μόδα» του πέρασε, δεν εγκατέλειψε το μουσικό στίβο, αλλά συνέχισε σε σταθερή κατεύθυνση, μέσω ασφαλώς του πιο μοναχικού και δύσβατου δρόμου της προσωπικής καριέρας και δισκογραφίας. Τα βήματα είναι δύο εμπρός και κάποτε ένα πλάγια -όπως στο «Show Me Your Tears»-, αλλά ειλικρινά δεν έχει και πολύ σημασία. Καθώς ακούω δυνατά το «This Old Heartache», αποφασίζω να δανειστώ μια ατάκα του Thomas: «πικρά punk τραγούδια για 45άρηδες».