Καινούργια δουλειά, καινούργια δισκογραφική εταιρεία, αλλά στην ουσία «μια από τα ίδια». Οι Όναρ συνεχίζουν να εξιτάρουν το «ανήσυχο» εφηβικό κοινό με στίχους που μιλούν για προδομένα όνειρα, προδομένες αγάπες, ψεύτικες υποσχέσεις, εχθρικές πόλεις, βαριές σιωπές, μοναξιά, ασυνεννοησία. Η μουσική τους κινείται στο ίδιο κλίμα. Ηλεκτρικές μπαλάντες (δώδεκα αυτή τη φορά), όχι τόσο αργόσυρτες όσο στους προηγούμενους δίσκους τους, αλλά σίγουρα στο νωχελικό ύφος που καθιέρωσαν οι Πυξ Λαξ.
Με το συγκεκριμένο άλμπουμ οι Λευτέρης Πλιάτσικας και Πένυ Ραμαντάνη δεν θα απογοητεύσουν τους θαυμαστές τους. Ωστόσο, περισσότερο από ποτέ δίνουν την εντύπωση ότι έχουν κάνει τον κύκλο τους και πως ό,τι γράφουν και τραγουδούν από εδώ και στο εξής ανήκει στη σφαίρα της ανακύκλωσης. Τις συνθέσεις του δίσκου υπογράφει ο Λευτέρης Πλιάτσικας, ενώ στίχους έχουν γράψει ακόμα ο Πόλυς Κυριακού, η Μπέσσυ Σπηλιωτοπούλου, η Σοφία Ζήση, ο Πάνος Σταθόγιαννης, ο Διονύσης Καστόρας και η Πένυ Ραμαντάνη.