Audioslave – Κριτική

Τον Οκτώβριο του 2000 ο Zack de la Rocha εγκατέλειψε τους Rage Against The Machine αφήνοντας το καλιφορνέζικο rap-metal κουαρτέτο χωρίς τραγουδιστή και βασικό τραγουδοποιό. Τα υπόλοιπα μέλη (ο μπασίστας Tim Commerford, ο κιθαρίστας Tom Morello και ο ντράμερ Brad Wilk), αφού αναζήτησαν για αρκετό καιρό το νέο τους δρόμο, κατέληξαν σε μια συνεργασία με τον Chris Cornell (ιδρυτή των Soundgarden το 1985, που μετά τη διάλυση του grunge συνόλου, το 1998, επιχείρησε να ακολουθήσει σόλο καριέρα, χωρίς ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα). Το νέο σύνολο πήρε το όνομα Audioslave. Καθώς η αισθητική συνάφεια των δύο συμβαλλόμενων μερών δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αρκετοί μίλησαν για ένα γάμο από συνοικέσιο μάλλον παρά από έρωτα. Η κυκλοφορία του επώνυμου ντεμπούτο άλμπουμ των Audioslave δεν βελτίωσε την εικόνα. Ο μαχητικός πολιτικός ακτιβισμός όσο και η αντλημένη από το punk ενέργεια των Rage Against The Machine είναι πλέον μακρινό παρελθόν. Αλλά και από την ανανεωτική ερμηνεία του Cornell, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σημεία αναφοράς του grunge στα 90s, έχει απομείνει μόνο η blues/hard rock σφραγίδα, που θυμίζει έντονα τους Led Zeppelin της τελευταίας περιόδου. Ως συνολική πρόταση, τα 14 τραγούδια του άλμπουμ (στίχοι του Cornell, συνθέσεις όλων των μελών) δύσκολα θα καλύψουν τις απαιτήσεις ακροατών που δεν είναι θιασώτες της metal σκηνής.