Τα τραγούδια υπάρχουν για να… τραγουδιούνται και κανείς δεν αρνείται στον εκάστοτε καλλιτέχνη να διαλέγει ορισμένα από αυτά, να τα ερμηνεύει και να κάνει δίσκους. Όμως, όταν ο καλλιτέχνης βάζει τραγούδια στη σειρά, με μόνο στόχο να συμμετάσχει σε μια σύγχρονη «τάση», τότε μιλάμε για εφήμερα προϊόντα που διαρκούν όσο η μόδα την οποία (εξ)υπηρετούν. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Νίνας Λοτσάρη έχει τίτλο το όνομά της, εντάσσεται στο σχετικά πρόσφατο φαινόμενο που θέλει άτομα με λυρική παιδεία να φλερτάρουν με την ποπ και περιέχει συνθέσεις Ελλήνων και ξένων δημιουργών: από τα «Aranjuez», «Holiday» και «C΄ est la vie» (Έμερσον, Λέικ & Πάλμερ) έως το θαυμάσιο τραγούδι του Σταύρου Κουγιουμτζή «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και το «Θα ΄θελα να ΄χα» του Γιάννη Πουλόπουλου.
Σαφώς έχει φωνητικές ικανότητες η εκ Πάτρας καλλιτέχνις, η οποία έχει λάβει μέρος και σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Παραβλέπει ωστόσο κάτι σημαντικό. Ορισμένα τραγούδια είναι ιερά μέσα στο σπαραγμό που κρύβουν ή στην ανεπανάληπτη τρυφερότητα που αποπνέουν. Και οι πιο πολλές από τις συνθέσεις που ερμηνεύει εδώ, ανάμεσά τους το «Κάπου Νυχτώνει», η «Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» και το «Μινόρε της αυγής», δεν έχουν θέση σε ένα άλμπουμ με μπιτ, μελωδικούς αλαλαγμούς και remix για κλαμπ.

Ειδήσεις Σήμερα: