Μια σχεδόν κατανυκτική προσέγγιση σε συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι -κυρίως από ταινίες ή θεατρικά έργα, αλλά και από το «Reflections» (1969) και από τις «Γειτονιές του Φεγγαριού» (1977)-, με λιτή ενορχήστρωση (πιάνο, βιολοντσέλο, βιολί, κλαρινέτο) και με τη Σαβίνα Γιαννάτου να έχει δουλέψει εκπληκτικά τις χαμηλές της νότες, προκειμένου να ερμηνεύσει τα τραγούδια, προσδίδοντας παράλληλα στο σύνολο την πρέπουσα ατμόσφαιρα.
Πρόκειται για ένα άλμπουμ που δεν «φωτίζει» εκ νέου το παλιό αυτό υλικό, αλλά το βγάζει από τα συρτάρια του προηγούμενου αιώνα και με ιδιαίτερη φροντίδα το παραδίδει στις νεότερες γενιές και -γιατί όχι- στην αιωνιότητα.
Μεταξύ άλλων ακούγονται τα τραγούδια «Χάρτινο το φεγγαράκι» (από το «Λεωφορείον ο Πόθος»), «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» (από το «Sweet Movie»), «Πάει έφυγε το τρένο» (από την «Οδό Ονείρων»), «Κάθε τρελό παιδί» (από το μπαλέτο «Ερημιά»), «Θάλασσα πλατιά» (από τη «Μανταλένα») και «Αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι» (από τη «Στέλλα»).