Σε μια περίοδο κατά την οποία όλο και περισσότεροι εκπρόσωποι της «παλιάς φρουράς» επανεμφανίζονται στο καλλιτεχνικό προσκήνιο -άλλοτε έχοντας κάτι καινούργιο να πουν και άλλοτε απλώς εξαργυρώνοντας την παρελθούσα δόξα προκειμένου να ενισχύσουν τον τραπεζικό τους λογαριασμό-, η επιστροφή των Soft Cell δικαιολογείται και ως πρόθεση αλλά και ως αποτέλεσμα.
Το «Cruelty Without Beauty», τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Marc Almond και David Ball από το Leeds, απέχει 21 χρόνια από το ρηξικέλευθο ντεμπούτο τους «Non-Stop Erotic Cabaret» και 18 από το αμέσως προηγούμενο «Last Night In Sodom».
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αρκετά και σοβαρά: Πώς τα καταφέρνουν σήμερα οι καλλιτέχνες εκείνοι που, εμπνευσμένοι από τους Suicide και τους Sparks, έδωσαν τον ορισμό του σινθεσάιζερ-ντουέτο στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’80; Πόσο και πώς έχει επηρεάσει τον ήχο των Soft Cell η ενδιάμεση σόλο καριέρα των μελών; Με ποιον τρόπο ενσωματώνεται στο νέο τους ήχο η μοντέρνα μουσική τεχνολογία; Η φωνή του Almond διατηρεί το προ εικοσαετίας σφρίγος;
Τις απαντήσεις, όπως πάντα, τις δίνουν τα ίδια τα τραγούδια.
Η νοσταλγία υφίσταται, αλλά όχι με τρόπο φορτικό. Οι ηλεκτρονικές μελωδίες του Ball διατηρούν τη φινέτσα και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους, υιοθετώντας όμως μια πιο πλατιά παλέτα ηχοχρωμάτων. Με τη βοήθεια των σύγχρονων μουσικών πηγών και δυνατοτήτων επεξεργασίας, ο ήχος των Soft Cell κατακτά περισσότερη ζωντάνια και ποικιλία. Σε αυτό συνεισφέρουν επιλογές όπως η ενσωμάτωση πνευστών και η αξιοποίηση δεύτερων γυναικείων φωνητικών. Σε σύγκριση με το παρελθόν ο ήχος των Soft Cell μοιάζει να έχει μετακινηθεί προς ένα πιο «σκοτεινό» πεδίο, μένοντας ωστόσο προσβάσιμος, ατμοσφαιρικός, συχνά σαγηνευτικός. Η νέα αυτή αισθητική κατεύθυνση υπηρετείται άριστα και από τη φωνή του Almond, που ό,τι έχει χάσει σε pop τρυφερότητα το κερδίζει σε εμπειρία.
Συνοψίζοντας, οι Soft Cell του 2002 όχι μόνο πραγματοποιούν μια δυναμική, δραστική επανεμφάνιση, αλλά και μας φιλοδωρούν με έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

Ειδήσεις Σήμερα: