Στη μουσική λεωφόρο του 21ου αιώνα η χορευτική μουσική μοιάζει όχι μόνο να κυνηγά την ουρά της, αλλά πολύ συχνά να μην τη βρίσκει κιόλας: οι Leftfield διαλύθηκαν, οι Orb τείνουν να γίνουν σκιά του παλιού καλού τους εαυτού, οι Orbital αποβλήθηκαν από την επί δεκαετία δισκογραφική τους στέγη ffrr, οι Prodigy έχουν πέντε χρόνια να παρουσιάσουν μια πραγματικά καλή νέα ιδέα.
Με τον ανταγωνισμό σε τέτοια κρίση, οι Underworld δεν δυσκολεύονται καθόλου να πάρουν τα πρωτεία. Παρά την αποχώρηση του dj και παραγωγού Darren Emerson, οι Karl Hyde (στίχοι, φωνητικά) και Rick Smith (μηχανικός ήχου) στο «A Hundred Days Off» (πρώτο τους άλμπουμ ως ντουέτο και έβδομο συνολικά στη δεκαπενταετή μέχρι σήμερα ιστορία του συνόλου της βρετανικής electronica) πλάθουν ηχοτοπία που άλλοτε καβαλικεύουν techno ρυθμούς με κατεύθυνση την αιωνιότητα, άλλοτε εγκαταλείπονται στη σαγήνη των μελωδιών, άλλοτε φλερτάρουν τα acid-jazz ακούσματα της νιότης τους και άλλοτε κάνουν χειροτεχνία με τα ηλεκτρονικά ηχητικά βοηθήματα. Στα διαλείμματα δεν διστάζουν να αιφνιδιάσουν με ένα απογυμνωμένο chill-out κιθαριστικό ινστρουμένταλ στο ύφος του Ralph Towner («Ess Gee») ή με μια επίσκεψη στη γειτονιά των country-blues, που μοιάζει με remix σε J.J. Cale («Trim»).
Δεν είναι λοιπόν απλώς ότι περνάς καλά στο πάρτι του «A Hundred Days Off»· το ανεκτίμητο είναι που, αν τεντώσεις καλά τα αστιά σου, ακούς στο χώμα, βαθιά κάτω από τη χορευτική πίστα, ρίζες να σπάνε.

Ειδήσεις Σήμερα: