«Ισότητα» Δημοσίου – ιδιωτών στα επιτόκια των καθυστερημένων οφειλών

27

Για πρώτη φορά ελληνικό δικαστήριο εξέδωσε απόφαση, με την οποία το Δημόσιο είναι υποχρεωμένο να έχει το ίδιο επιτόκιο στις καθυστερημένες οφειλές του προς τους ιδιώτες, με εκείνο που ισχύει για τις καθυστερημένες οφειλές των τελευταίων προς αυτό.

Η απόφαση (αριθμ. 352/2002) εκδόθηκε απο το Διοικητικό Δικαστήριο Ιωαννίνων και είναι η πρώτη πανελλαδικά, που καλεί το Δημόσιο να αντιμετωπίζει τους πολίτες ισότιμα, πληρώνοντας το ίδιο επιτόκιο με αυτό που χρεώνει.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει, οι οφειλές των πολιτών προς το Δημόσιο ή προς άλλους ιδιώτες, επιβαρύνονται με τόκους καθυστέρησης, που σήμερα είναι 11,25%, ενώ λίγα χρόνια πριν, είχαν φτάσει μέχρι και 44%. Αντίθετα, όταν το Δημόσιο ενάγεται απο τους πολίτες για δικές του οφειλές προς αυτούς, πληρώνει τόκο 6%, ποσοστό που παραμένει αμετάβλητο απο το 1944, μέχρι σήμερα, ανεξάρτητα της διακύμανσης του πληθωρισμού.

Η απόφαση του δικαστηρίου δέχθηκε ότι η πιο πάνω προνομιακή μεταχείριση του Δημοσίου είναι αδικαιολόγητη και αντίθετη σε πλήθος διατάξεων, όχι μόνο του Συντάγματος, αλλά και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), καθώς και του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα. Με βάση αυτά, κρίθηκε ότι το Δημόσιο για τις οφειλές του προς τους ιδιώτες, όταν οι τελευταίοι ασκούν αγωγή εναντίον του, πρέπει να καταβάλλει τον ίδιο τόκο που καλούνται και αυτοί να καταβάλουν όταν του οφείλουν.

Η αφορμή στο Διοικητικό Δικαστήριο Ιωαννίνων, για να εκδώσει αυτή την μοναδική στα ελληνικά δικαστικά χρονικά απόφαση, δόθηκε μετά απο προσφυγή το 1996, πτυχιούχου γεωπόνου, ατόμου με ειδικές ανάγκες που προσλήφθηκε το 1988 στη Διεύθυνση Εγγείων Βελτιώσεων Θεσπρωτίας, με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου ενός έτους. Η σύμβασή του αυτή, στη συνέχεια, μετατράπηκε σε σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου με απόφαση του νομάρχη Θεσπρωτίας και με την ίδια πράξη, κατατάχθηκε ο υπάλληλος σε προσωποπαγή θέση ειδικότητας γεωπόνου, χωρίς όμως να αποσταλεί η πράξη για δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Στη συνέχεια ο υπάλληλος μετατέθηκε στην Διεύθυνση Γεωργίας της νομαρχίας Ιωαννίνων, όπου υπηρέτησε μέχρι την 5/4/1992. Τότε απομακρύνθηκε απο την υπηρεσία του, για το λόγο ότι η αρχική σύμβασή του, παραταθείσα με σειρά υπουργικών αποφάσεων, έληξε αφού η απόφαση του νομάρχη Θεσπρωτίας για σύμβαση αορίστου χρόνου, δεν στάλθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για δημοσίευση. Όταν στις 17/4/1992, η απόφαση στάλθηκε καθυστερημένα για δημοσίευση, το Εθνικό Τυπογραφείο, αρνήθηκε να την δημοσιεύσει, με την αιτιολογία ότι το άρθρο 66 του ν.1943/1991 είχε ήδη καταργηθεί από το ν.2026/1992.

Ακολούθησαν διάφορες αποφάσεις υπέρ του υπαλλήλου απο το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, του νομικού συμβούλου το υπουργείου Γεωργίας και τελικά εκδόθηκε η 784/28-5-1993 απόφαση του νομάρχη, που δικαιώνει τον υπάλληλο και τον κατατάσσει σε προσωποπαγή θέση γεωπόνου αναδρομικά απο 9/7/1991.

Η απόφαση αυτή δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης και ο υπάλληλος επέστρεψε στην θέση του στις 28/6/1993, όπου και υπηρετεί. Προσέφυγε όμως στις 31/12/1996, στο Διοικητικό Δικαστήριο Ιωαννίνων, διεκδικώντας από το Δημόσιο, τους μισθούς, τα επιδόματα, δώρα αδειών κ.λπ., που στερήθηκε τους 14 μήνες που ήταν μακριά απο την εργασία του, με τους τόκους τους, σύμφωνα με όσα προβλέπουν το Σύνταγμα, τα Διεθνή Δικαστήρια και Οργανισμοί και όχι με το επιτόκιο 6% που έχει καθιερώσει το ελληνικό Δημόσιο, το οποίο είναι σχεδόν μισό απο αυτό που εισπράττει το τελευταίο απο τους πολίτες.

Ο δημόσιος υπάλληλος χρειάστηκε να περιμένει πεντέμιση χρόνια περίπου, για να βγει τελικά η απόφαση που όχι μόνο τον δικαιώνει, αλλά επιπλέον ανοίγει τον δρόμο σε όλους τους Έλληνες πολίτες, να διεκδικούν τόκους με καθυστερημένες οφειλές του Δημοσίου, ίσους με αυτούς που το τελευταίο επιβάλλει.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ