Αργά, συστηματικά (ύπουλα;) διολισθαίνουμε στην εποχή του «μετά». Με τρόπο άχρωμο και μπλαζέ η αισθητική μας αρκείται στο σχολιασμό των ρευμάτων που προηγήθηκαν· η πολιτική μας εξαντλείται σε κριτική των πάσης φύσεως -ισμών· η κοινωνία μας επαναπαύεται στην αναπόληση των αγώνων -άπαντες δήθεν νοιάζονται, αλλά πλέον ουδείς δρα.
Η βολεμένη τούτη μετα-εποχή μας δεν θα μπορούσε βέβαια παρά να έχει το μετα-rock που της αξίζει: μια σειρά από σπουδές της σύγχρονης μουσικής, βασισμένες στο αρνητικό της φωτογραφίας της.
Από όλες τις σχετικές απόπειρες, τη μεγαλύτερη διάδοση (στηριγμένη, ασφαλώς, και στις «πλάτες» της πολυεθνικής EMI) είχε η πρόταση των Radiohead στα δύο νεότερα άλμπουμ τους, το «Kid A» (2000) και το «Amnesiac» (2001). Άλλες απόψεις, όπως αυτή των Καναδών Godspeed You! Black Emperor, διοχετεύτηκαν σε πιο ειδικούς (cult) κύκλους, επιλογή που μπορεί να ερμηνευτεί και ως αποτέλεσμα της σχέσης μίσους/»αγάπης»-εξ-ανάγκης που διατηρούν οι εμπνευστές της με την αγοραία διακίνηση του μουσικού άλμπουμ ως προϊόντος. Ωστόσο, το πρωτοφανές για γκρουπ με τις προδιαγραφές των Godspeed ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού για τη συναυλία που έδωσε η πολυμελής κολεκτίβα από το Μόντρεαλ στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 2002, δείχνει ότι τέτοιου είδους «μηνύματα στο μπουκάλι» καταφέρνουν τελικά να βρουν το δρόμο τους, προκειμένου να συναντήσουν τους ανήσυχους ακροατές στους οποίους απευθύνονται.
Το ηχητικό τοπίο του «Yanqui U.X.O.», τρίτου πλήρους διάρκειας άλμπουμ των Godspeed μετά τα «F#A#(Infinity)» (1996) και «Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven» (2000), άλλοτε μοιάζει με υποβλητικό αχανές έπος και άλλοτε με επιβλητικό στατικό μνημείο. Δομικό στοιχείο άλλο από τη διαδοχή συγχορδιών δεν υφίσταται. Τα φωνητικά έχουν εξοριστεί. Σε ένα χλιαρό ωκεανό από ambient ανάδραση πλέουν «δάνειοι ήχοι», ηλεκτρονικές φαντασίες, βομβιστικές επιθέσεις των ντραμς, μινιμαλιστικοί βόμβοι, αμφεταμινικά έγχορδα, παραστρατημένες κιθάρες: ένα μελαγχολικό υβρίδιο ήχων και θορύβου που, καθώς οι εκτενέστατες σε διάρκεια συνθέσεις κλιμακώνονται (ήσυχες/εξοργισμένες/ξανά ήσυχες), μοιάζει όλο και περισσότερο με σουβλερό αγκάθι και όλο και λιγότερο με ευωδιαστό ρόδο.
Αν ρωτάτε αν τούτη η «μουσική» είναι «όμορφη», θα σας απαντήσω όχι. Κάθε άλλο. Είναι εμπνευσμένη αλλά στενόχωρη· τεταμένη αλλά αδιέξοδη· διαφορετική αλλά ασύμβατη με όλους τους γενικά παραδεκτούς αισθητικούς κανόνες. Τα συμπεράσματα στην παρούσα περίπτωση δεν είναι καθόλου εύκολα. Πάντως, πριν από τη δική σας τελική κρίση, μην παραλείψετε να λάβετε υπόψη το θεωρητικό δόγμα που αποτελεί την ψυχή της εποχής του «μετά»: ότι δηλαδή πολύ συχνά η «ασχήμια» δεν αποτελεί παρά μια εναλλακτική όψη της «ομορφιάς».

Ειδήσεις Σήμερα: